بخش ۷۴ - الحجاب
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع حجاب و تجلی حقیقت در وجود انسان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که صورت‌ها و تجلیات دنیوی مانع از درک حقیقت الهی هستند. اگر دل انسان پر از صورت‌های دنیوی باشد، نمی‌تواند حقیقت را مشاهده کند. برای رسیدن به تجلی واقعی خدا، باید این صورت‌ها را از قلب کنار گذاشت و به ذات یگانه او توجه کرد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که خود ما به عنوان حجاب مانع از درک جمال الهی هستیم و صورتی که در دل داریم، فقط پوششی بر روی حقیقت است.
حجابت عکس صورت‌های کونی‌ستکه جز آن بر تجلی مانعی نیست
هوش مصنوعی: حجاب تو تصویر و نمودهای دنیایی است که جز آن، هیچ چیز دیگری نمی‌تواند مانع تجلی و ظهور حقیقت شود.
چو در قلبت صورها منطبع شدتجلی حقایق ممتنع شد
هوش مصنوعی: وقتی که تصاویری در دل تو شکل میگیرد، ظهور حقیقتها امکانپذیر نخواهد بود.
صورها را ز لوح قلب رد کنتماشا پس در آن ذات‌الاحد کن
هوش مصنوعی: تصاویر و خواستهها را از دل خود دور کن و سپس در وجود بینهایت و یگانه غوطهور شو.
صور مانع ز وهاب الصور گشتپس از رفع صور او جلوه‌گر گشت
هوش مصنوعی: پس از اینکه تصاویر و اشکال از میان رفتند و مانع از تجلی حق شدند، آنگاه حقیقت و زیبایی اصلی نمایان گشت.
هر آن نقش به جز حق در ضمیرتحجابی دان به قلب مستنیرت
هوش مصنوعی: هر تصویر و اثر دیگری جز حقیقت را در درونت مانع و پردهای بدان که میتواند بر روشنایی قلبت تأثیر بگذارد.
حجاب او تویی او بی‌حجاب استصورها مر جمالش را نقاب است
هوش مصنوعی: تو عاملی هستی که میان تو و او فاصله انداخته، در حالی که او خود را بهوضوح نشان میدهد. تنها صورت‌ها و نمودهای ظاهری، زیبایی واقعی او را پوشاندهاند.