بخش ۲۳۷ - عبدالخبیر
هوش مصنوعی: این شعر درباره شخصیتی به نام عبدالخبیر است که از حقایق اشیاء آگاه است و به لطف درونش، رازها و حقایق را درک می‌کند. او از تمامی جوانب اشیاء مطلع است و حجاب‌های قلبش برداشته شده‌اند. این آگاهی به او اجازه می‌دهد که علم و اثرات اشیاء را به خوبی بشناسد. در اینجا، اشیاء در اعیان (موجودات) ثابت و عینی‌اند و عبدالخبیر نمایان‌گر اسم‌ها و حقایق در عالم مادی است. به طور کلی، شعر بر اهمیت درک حقیقت و آگاهی از اسرار وجود تأکید دارد.
دگر هم زاولیا عبدالخبیر استکه ز اشیاء آگه از لطف ضمیر است
هوش مصنوعی: دیگر این که از ولی خدا، عبدالقادر، است که از چیزها به خاطر لطف باطنش آگاه است.
ز هر چیزی حق او را مطلع کردحجاب از چشم قلبش مرتفع کرد
هوش مصنوعی: هر چیزی به او اطلاعات لازم را می‌دهد و این باعث میشود که پرده از دید قلب او کنار برود.
ز قبل و بعد هر شیئی خبر یافتز سر و جهر او علم و اثر یافت
هوش مصنوعی: از گذشته و آینده هر چیزی آگاهی یافت و به صدای ظاهری و باطنی آن علم و نشانهای پیدا کرد.
خود این باشد دلیل از کشف اعیانحقایق چون در اعیانست یکسان
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که خود واقعیتها و حقایق دلیلی بر شناخت و درک آنهاست، چرا که این حقایق به طور مستقیم و برابر در وجود دارند.
در اعیان شد عیان شیئیت شییبود ثابت در آن عینیت وی
هوش مصنوعی: در واقعیت، وجود چیزی مشخص و قابل مشاهده است که ثابت و پایدار در عینیت خودش حضور دارد.
بر اعیان باشد اسماء را تعلقمبین گشت در بحرالحقایق
هوش مصنوعی: اسماء و صفات الهی به طور واضح و معلوم، در عمق حقیقت وجود دارند.
بود عبدالخبیر آنکس که این اسمشود زو جلوه‌گر در عالم جسم
هوش مصنوعی: عبدالخبیر کسی است که با نام خود در دنیا به جلوهگری و نمایاندن خود میپردازد.