بخش ۲۴۳ - عبدالکبیر
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که عبدالکبیر (مربوط به خداوند) ناگزیر است، چرا که او از عظمت و کبریایی حق برخوردار است. کبریایی که از سوی خداوند نمایان می‌شود، با کبریایی که در غیر خدا وجود دارد، متفاوت است. این کبریایی باعث شده که خود را در فنا از آن عظمت بشناسد و از این طریق به فهم و درک کبریایی واقعی دست یابد. خداوند با فضل و کمال به او این مقام بزرگ را عطا کرده و از نام کبیر خود تجلی و ظهور کرده است.
دگر عبدالکبیر این ناگزیر استکه او از کبریای حق کبیر است
هوش مصنوعی: عبدالکبیر، به ناچار، اشاره به بزرگی و عظمت خداوند دارد که خود از مقام و کبریای او نشأت میگیرد.
زکبر حق نه کبر غیر لایقنماید کبریائی بر خلایق
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که تنها خداوند است که متعالی و بزرگ است و هیچ کس دیگری که لایق نباشد، نمیتواند خود را با کبریایی خداوند مقایسه کند یا در برابر مردم خود را بزرگ جلوه دهد.
ز کبر خود فنا شد کبریا یافتز حق این کبریائی در فنا یافت
هوش مصنوعی: از روی تکبر خود نابود شد و در نتیجه عظمت و بزرگی واقعی را از حق پیدا کرد. این بزرگی را در فروتنی و نابودی خود کشف کرد.
از آن فضل و کمالی کش خدادادبزرگی بر تمام ما سوا داد
هوش مصنوعی: از آن ویژگی و صفای الهی که بزرگی را به ما بخشیده است، ما را نسبت به دیگران ممتاز کرده است.
تجلی کرد از اسم کبیرشنمود از کبر خود صاحب سریرش
هوش مصنوعی: از عظمت و بزرگی خود، نمایشی بروز داد و از بزرگیاش، صاحب تخت خود را به نمایش گذاشت.