بخش ۲۹۱ - عبدذی اجلال و الاکرام
هوش مصنوعی: این ابیات درباره عظمت و جلال خداوند و صفات او صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که خداوند در اوج کمال و بزرگی است و هیچ چیزی نمی‌تواند به او نزدیک شود. او به وصف‌های الهی متصوف شده و وجودش مانند خورشید بر هر چیزی روشنایی می‌بخشد. همچنین، اشاره می‌شود که درک خداوند برای افرادی که درک عمیق‌تری دارند، به‌خصوص در برابر افراد نیکوکار و پرهیزکار، باید با احترام و عظمت باشد. در نهایت، بیان می‌کند که دو جهان در مقایسه با جلال خداوند بسیار کوچک هستند.
بیان ما ز عبد ذوالجلال استکه اعلی و اجل در هر کمال است
هوش مصنوعی: بشر بندهی خدای بزرگ و جلیل است و در هر ویژگی و کمالی، او بالاترین و شایستهترین است.
اجل و اکرامش حق کرد و جا داشتکه بر جیا آنچه جز حق بود بگذاشت
هوش مصنوعی: مرگ و احترام به آن، حق و حقیقتی است که لازم بود به جای هر چیز دیگری که حقیقت نیست، مورد توجه قرار گیرد.
باوصاف الهی متصف شدبدل شمس جلالش منکشف شد
هوش مصنوعی: دل درخشان و نورانی شمس حقیقت، به ویژگیهای الهی آراسته شده و زیباییهای آن به وضوح نمایان گشته است.
چنان کاسمای او باشد معلاز توصیف و تنزه نزد دانا
هوش مصنوعی: چهره او به قدری زیبا و دلانگیز است که حتی بهترین توصیفها هم از بیان زیبایی او ناتواناند. تنها افراد فرهیخته میتوانند با نگاهی عمیقتر به زیباییاش پی ببرند.
هم اینسانند ارباب سرائرکه اسماء را شدند آنها مظاهر
هوش مصنوعی: این افراد مانند سرایندگان هستند که نامها و صفات را به صورت موجودات و جلوهها نشان میدهند.
نه بیند دشمنی او را برؤیتمگر کز وی بدل گیرد مهابت
هوش مصنوعی: انسان دشمنش را نمی‌تواند ببیند، مگر اینکه از او بترسد و این ترس در دلش بوجود بیاید.
گرامی دارد او هم متقین رانماید خوار و پست اعدادی دین را
هوش مصنوعی: او همواره افراد با تقوا را محترم میشمارد و در عوض، افرادی که فقط در ظاهر به دین پایبندند را بیاحترام و حقیر میداند.
ز هر وصفی که پنداری اجل استدو عالم نزد اجلالش اقل است
هوش مصنوعی: هر وصف و تعریفی که از اجل (مرگ) در ذهنت داری، بدان که در مقابل عظمت آن، دو عالم کوچک و ناچیز است.