بخش ۳۷۷ - المبدئیت
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به مفهوم "احدیت" و "واحدیت" می‌پردازد. او بیان می‌کند که "احدیت" مقدم بر "واحدیت" است و خود اصل و مبدأ همه چیز است. همچنین، اشاره می‌کند که "احدیت" منشأ صفات و ویژگی‌هاست و تعین‌ها از آن ناشی می‌شوند. در نهایت، اضافه به معنای اشاره‌ها و اعتبارهای عقلی است. به طور کلی، سخن از مفهوم عمیق و فلسفی وحدت وجود و ماهیت خداوند است.
اضافه محض باشد مبدئیتاحد هم کاقدم است از واحدیت
هوش مصنوعی: موجودیت یک، تنها به خاطر وجود و آغاز ماست و اگر به آن توجه نکنیم، هیچ معنا و اهمیتی نخواهد داشت.
احدیت مر او را خود تقدمبود بر واحدیت بی‌تکلم
هوش مصنوعی: خداوند در یکتایی و یگانه بودن خود، به نوعی پیش از هر چیز و هر کلامی وجود دارد.
چو او خود منشأ کل صفاتستتعینها زوی چون منشئات است
هوش مصنوعی: چون او خود منبع تمامی صفات است، ویژگیها و مشخصات او مانند نتایج و آثار ناشی از آن منبع هستند.
اضافه خود اشاراتیست عقلیبمعنی اعتباراتیست عقلی
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که وجود اضافات و علامتها، نتیجهی تفکرات و استدلالهای عقلانی است و به نوعی، بر پایهی درک و تأملهای عقلایی بنا شدهاند.