بخش ۴۸۵ - الواقعه
هوش مصنوعی: در این مصراع شعر، شاعر به واقعیتی اشاره دارد که از عالم غیب به قلب انسان وارد می‌شود. این واقعیت در هر شکل و طریقی باشد، برای فهم عمیق قابل درک نیست، جز آن فهمی که خود روشنایی و حقیقت را نمایان می‌سازد و بر روح و جان انسان تسلط دارد. به عبارت دیگر، تنها درک واقعی و عمیق است که می‌تواند حقیقت را درک کند.
شنو از واقعه باز از دم غیببقلب آن وارد است از عالم غیب
هوش مصنوعی: به ندای یک واقعه گوش بده، این موضوع از طریق عالم غیب به دل تو وارد می‌شود.
بهر وجهی که باشد یا طریقینهانست آن ز هر فهم عمیقی
هوش مصنوعی: هر طریقی که باشد، حقیقتی در پس آن نهفته است که فراتر از درک عمیق انسانی است.
جز آن فهمی که خود شمس‌الشموس استبسیر راه غالب بر نفوس است
هوش مصنوعی: تنها درکی که خود منبع نور و روشنی است، برتر از تمامی افکار و نفسهاست.