بخش ۲۲ - در کریمه الم یجدک یتیماً فآوی
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاطفی شاعر نسبت به یتیمی می‌پردازد که با دیدن او به یاد یتیمان دیگر می‌افتد. شاعر به یتیم می‌گوید که او نه تنها یتیم است، بلکه خودش را به عنوان پدر و حامی او می‌بیند و تلاش می‌کند تا او را از دشواری‌ها نجات دهد و به کمال برساند. شاعر به تأثیر تربیت خود بر زندگی یتیم اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به یاد داشته باشد که چه احساناتی به او کرده است.
احمدا آور یتیمی را به یادچون تو را دیدم یتیمی نامراد
هوش مصنوعی: احمقانه است که یاد یتیم را با دیدن تو به خاطر بیاورم، زیرا تو خود یتیمی بیکس و ناکام هستی.
نه تو بودی آن یتیم بی‌پدر؟از یتیمی بی نوا و در به در؟
هوش مصنوعی: آیا تو همان یتیمی نیستی که پدرش را ندارد؟ از زندگی بیصدا و آوارهات خبر داری؟
پس شدم من خود کفیل و ضامنت‌دادم اندر صدر عزّت مسکنت
هوش مصنوعی: بنابراین، من به خودم مسئولیت و تعهد دادهام که در جایگاه بلندی از عزت، زندگیام را اداره کنم.
خود پدر گشتم تو را از بدو حالتا شدی زآن تربیت صاحب کمال
هوش مصنوعی: من از لحظهای که به وجود آمدی، خودم به عنوان پدرت تلاش کردم تا تو به کمال و فضیلت دست یابی از راه تربیت و آموزش مناسب.
وآن علی را ز ابتدا تا آخرت‌ساختم هر جا معین و یاورت
هوش مصنوعی: من از ابتدا تا انتها، همیشه علی را ساختهام و در هر شرایطی همراه و یار او بودهام.
پس دل و جان از عطایم شاد داروآنچه کردم با تو ز احسان یاد آر
هوش مصنوعی: دل و جانت را از خوبیهایی که به تو کردهام شاد نگهدار و فراموش نکن آنچه را که برایت انجام دادهام.