بخش ۵۷ - در خطاب با لطیف وهاب
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به امام حسین (ع) خطاب کرده و از او تقاضای مغفرت و عفو می‌کند. او به گناهان و ناکامی‌های خود اعتراف می‌کند و احساس شرمندگی و خجالت دارد. وی می‌گوید که جرم و گناه او به اندازه‌ای است که نمی‌تواند به آن‌ها افتخار کند، اما با این حال به رحمت و عفو امام حسین (ع) امیدوار است. شاعر به این حقیقت اشاره می‌کند که وجود امام حسین (ع) برای او و دیگران جای امید است و بزرگ‌ترین افتخارشان این است که مورد بخشش او قرار خواهند گرفت. در نهایت، او از امام حسین (ع) می‌خواهد که بر گناهانش ببخشد و او را مورد لطف خود قرار دهد.
یا حسین(ع) ای شاه ذو لطف خفی‌خود تو آگاهی ز احوال صفی
هوش مصنوعی: ای حسین، تو ای پادشاه با لطف و مهربانی، تو از حال و وضعیت پیروانت آگاهی.
بر تو ما را ز انفعال جرم و ننگ‌نیست اصلا رو،چه جای روی جنگ
هوش مصنوعی: ما به خاطر گناه و ننگی که ممکن است داشته باشیم، نسبت به تو هیچ کمکی نکردهایم. پس اصلاً نیازی به دعوا و درگیری نیست.
هر دمی کآرم به درگاهت پناهتا مگر خواهم ز تو عذر گناه
هوش مصنوعی: هر لحظهای که به درگاه تو پناه میآورم، این امید را دارم که شاید بتوانم از تو به خاطر خطاهایم عذرخواهی کنم.
باز از خجلت سر اندازم به پیش‌تا چه آرم عذر بر افعال خویش
هوش مصنوعی: دوباره از سر شرمندگی، سرم را پایین میاندازم تا ببینم چه دلیلی برای توجیه کارهایم بیاورم.
غیر از اینم نیست عذری در گناهرو سیاهم، رو سیاهم، رو سیاه
هوش مصنوعی: غیر از این، دلیلی برای گناه من وجود ندارد، چهرهام زشت و تاریک است.
نار خجلت گر دلی خجلت کِش است‌سوزشش بیش از هزاران آتش است
هوش مصنوعی: اگر دل با احساس شرمندگی آکنده شود، سوز و ناراحتی آن بیشتر از هزاران آتش سوزان است.
آتشی من ز انفعال افروختم‌خویش را در نار خجلت سوختم
هوش مصنوعی: من از احساسات و ناتوانیهای خود آتش به پا کردهام و در آتش خجالت و شرمندگی خود میسوزم.
جرم هستی کافی است و دوریم‌تا چه جای جرمهای صوریم
هوش مصنوعی: وجود ما به اندازه کافی خطا دارد و فاصله ما از یکدیگر به حدی است که دیگر جایی برای اشتباهات ظاهری نمیماند.
لیک چون هستی تو غفار و پناهبهر ما فضل و کمال است این گناه
هوش مصنوعی: اما چون تو بخشنده و پناهدهندهای، فضل و کمال تو برای ما از این گناه پوششی است.
زآنکه عفوت همره اهل خطاست‌بلکه عفوت پیش و مخطی در قفاست
هوش مصنوعی: چون اهل خطا با عفو همراهند، پس عفو واقعی این است که قبل از ارتکاب خطا پیش بیاید و نه بعد از آن.
ای خنک جرمی که غفارش تویی‌مرحبا عیبی که ستّارش تویی
هوش مصنوعی: ای دلنشین، تویی که درتنهایی خود، جلب توجه میکنی و همین عیب توست که به زیباییات افزوده شده است.
جرم من ای کاش زینها بیش بودبیش از اینم سر ز خجلت پیش بود
هوش مصنوعی: کاش گناهم بیشتر از این بود، زیرا نگهم از خجالت به زمین است و نمیتوانم سر بلند کنم.
هرکه جانش بر گناهی قانع است‌با وجود تو چو من بی طالع است
هوش مصنوعی: کسی که روحش به گناهی راضی است، با وجود تو مثل من بدشانس و ناامید است.
جرم چو از تو جاذب عفو و خطاست‌پس قصورِ در گنه تقصیر ماست
هوش مصنوعی: هر گناهی که از تو به خاطر رحمت و بخشش خداوند جذب میشود، پس در واقع، کوتاهی در ارتکاب گناه تقصیر خود ماست.
هم از این تقصیر گردم عذر خواهعفو کن پس هرچه کآن باشد گناه
هوش مصنوعی: از این اشتباه که مرتکب شدهام، عذر میطلبم و از تو میخواهم که مرا ببخشایی؛ هرچه که این عمل خطا به حساب میآید.
افتخار این بس که مغفور توایم‌بر تو معذوریم و منظور توایم
هوش مصنوعی: افتخار ما این است که مورد رحمت و بخشش تو هستیم و در مقابل تو پوزشخواهیم، چرا که هدف و مقصود تو هستیم.