۱۱۲- آیات ۳۲۴ تا ۲۳۵ - صفی علیشاه

وَاَلَّذِینَ یُتَوَفَّوْنَ مِنْکُمْ وَ یَذَرُونَ أَزْوٰاجاً یَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً فَإِذٰا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَیْکُمْ فِیمٰا فَعَلْنَ فِی أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ اَللّٰهُ بِمٰا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ (۲۳۴) وَ لاٰ جُنٰاحَ عَلَیْکُمْ فِیمٰا عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ اَلنِّسٰاءِ أَوْ أَکْنَنْتُمْ فِی أَنْفُسِکُمْ عَلِمَ اَللّٰهُ أَنَّکُمْ سَتَذْکُرُونَهُنَّ وَ لٰکِنْ لاٰ تُوٰاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلاّٰ أَنْ تَقُولُوا قَوْلاً مَعْرُوفاً وَ لاٰ تَعْزِمُوا عُقْدَةَ اَلنِّکٰاحِ حَتّٰی یَبْلُغَ اَلْکِتٰابُ أَجَلَهُ وَ اِعْلَمُوا أَنَّ اَللّٰهَ یَعْلَمُ مٰا فِی أَنْفُسِکُمْ فَاحْذَرُوهُ وَ اِعْلَمُوا أَنَّ اَللّٰهَ غَفُورٌ حَلِیمٌ (۲۳۵)

و آنان که وفات می‌کنند از شما و وامی‌گذارند جفتهاشان را انتظار ببرند بخودشان چهار ماه و ده روز پس چون برسند مدتشان را پس نیست گناهی بر شما در آنچه کردند در خودشان بنیکی و خدا بدانچه می‌کنید آگاه است (۲۳۴) و نیست گناهی بر شما در آنچه بکنایه خبر دادیم بدین از خواستگاری زنان یا پنهان داشتید در خودتان دانست خدا که شما زود باشد که یاد کنید ایشان را و لیکن وعده نمی‌دهد ایشان را پنهانی را مگر آنکه بگوئید گفتاری نیکو و قصد مکنید بستن نکاح را تا اینکه برسد کتاب مدت او و بدانید که خدا می‌داند آنچه را که در نفسهای شما است پس حذر کنید و بدانید که خدا آمرزنده بردبار است (۲۳۵)

وآن کسانی که بمیرند از شماجفتها مانند از ایشان بجا

چار مه دارند و ده روز از قراربر نفوس خود به نیکی انتظار

شد چو مدت نیست جرمی بی ز طولشوهر دیگر نمایید ار قبول

این علامتهای حق در ره بودحق بر آنچه می کنید آگه بود

نیست جرمی با کنایت گر شماگفتگو با هم کنید از خَطب ها

یا که اندر نفس خود پنهان کنیدتا به پنهان خطبۀ نسوان کنید

حق تعالی آگه است از رازهازود یاد آرید زآن دمسازها

وعده در سرّ لیک با ایشان خطاستکآن بسی اقرب به فحشاء و افتراست

جز که گویید آنچه معروف است و خوشز استماعش روی کس نبود ترش

آنچه یعنی قابل تشکیک نیستبر غلط یا تُهمتی نزدیک نیست

عزم جایز نیست بر عقد نکاحدر زمان عدّه کآن نبود مباح

تا رسد از بهر آن زن نامه اشپاک گردد از مکاره جامه اش

می بدانید اینکه می داند خدامر شما را چیست تا در نفس ها

پس بترسید و بدانید آشکارکوست آمرزنده و هم بردبار

آنکه باشد مستحق صد عِقاببخشد از حِلمش نگیرد بر شتاب

تا به حق برگردد و نیکو شودترک غیر او کند با او شود