تناجی
صفی علیشاه

۵۷- آیات ۱۹۳ تا ۱۹۹

رَبَّنٰا إِنَّنٰا سَمِعْنٰا مُنٰادِیاً یُنٰادِی لِلْإِیمٰانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّکُمْ فَآمَنّٰا رَبَّنٰا فَاغْفِرْ لَنٰا ذُنُوبَنٰا وَ کَفِّرْ عَنّٰا سَیِّئٰاتِنٰا وَ تَوَفَّنٰا مَعَ اَلْأَبْرٰارِ (۱۹۳) رَبَّنٰا وَ آتِنٰا مٰا وَعَدْتَنٰا عَلیٰ رُسُلِکَ وَ لاٰ تُخْزِنٰا یَوْمَ اَلْقِیٰامَةِ إِنَّکَ لاٰ تُخْلِفُ اَلْمِیعٰادَ (۱۹۴) فَاسْتَجٰابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّی لاٰ أُضِیعُ عَمَلَ عٰامِلٍ مِنْکُمْ مِنْ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثیٰ بَعْضُکُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِینَ هٰاجَرُوا وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیٰارِهِمْ وَ أُوذُوا فِی سَبِیلِی وَ قٰاتَلُوا وَ قُتِلُوا لَأُکَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَیِّئٰاتِهِمْ وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنّٰاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا اَلْأَنْهٰارُ ثَوٰاباً مِنْ عِنْدِ اَللّٰهِ وَ اَللّٰهُ عِنْدَهُ حُسْنُ اَلثَّوٰابِ (۱۹۵) لاٰ یَغُرَّنَّکَ تَقَلُّبُ اَلَّذِینَ کَفَرُوا فِی اَلْبِلاٰدِ (۱۹۶) مَتٰاعٌ قَلِیلٌ ثُمَّ مَأْوٰاهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ اَلْمِهٰادُ (۱۹۷) لٰکِنِ اَلَّذِینَ اِتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنّٰاتٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا اَلْأَنْهٰارُ خٰالِدِینَ فِیهٰا نُزُلاً مِنْ عِنْدِ اَللّٰهِ وَ مٰا عِنْدَ اَللّٰهِ خَیْرٌ لِلْأَبْرٰارِ (۱۹۸) وَ إِنَّ مِنْ أَهْلِ اَلْکِتٰابِ لَمَنْ یُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَ مٰا أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ وَ مٰا أُنْزِلَ إِلَیْهِمْ خٰاشِعِینَ لِلّٰهِ لاٰ یَشْتَرُونَ بِآیٰاتِ اَللّٰهِ ثَمَناً قَلِیلاً أُولٰئِکَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ إِنَّ اَللّٰهَ سَرِیعُ اَلْحِسٰابِ (۱۹۹)
پروردگار ما بدرستی که ما شنیدیم نداکننده‌ای ندا می‌کرد از برای ایمان که بگروید بپروردگارتان پس گرویدیم پروردگار ما پس بیامرز برای ما گناهان ما را و بازپوشان از ما بدیهای ما را و بمیران ما را با نیکان (۱۹۳) پروردگار ما و بده ما را آنچه وعده داده‌ای ما را بر رسولانت و خوار مگردان ما را روز قیامت بدرستی که تو خلاف نمی‌کنی وعده را (۱۹۴) پس اجابت کرد مر ایشان را پروردگارشان که ضایع نمی‌کنم کارکارکننده‌ای را از شما از مردی یا زنی بعضیتان از بعضی است پس آنان که مهاجرت کردند و بیرون کرده شدند از دیارشان و رنجانیده شدند در راه من و کارزار کرده شدند و کشته شدند در می‌گذرانیم از ایشان بدیهای ایشان را و هر آینه در می‌آورمشان در بهشتهایی که می‌رود از زیرشان نهرها پاداشی از نزد خدا و خدا باشد نزدش خوبی ثواب (۱۹۵) نباید که فریب دهد ترا رفت و آمد آنان که کافر شدند در شهرها (۱۹۶) متاعیست اندک پس مسکن ایشان دوزخ است و بد بستریست (۱۹۷) لیکن آنان که پرهیز کردند از پروردگارشان مر ایشان‌راست بهشتهایی که می‌رود از زیرشان نهرها جاودانیان در آن ما حضری از نزد خدا و آنچه نزد خداست بهتر است برای نیکان (۱۹۸) و بدرستی که از اهل کتاب هر آینه کسی است که می‌گرود بخدا و آنچه فرستاده شد بشما و آنچه فرستاده شد بایشان خشوع‌کنندگان از برای خدا عوض نمی‌کنند بآیتهای خدا بهای اندک را آن گروه مر ایشان‌راست مزدشان نزد پروردگارشان بدرستی که خدا زود حسابست (۱۹۹)
از منادیِ تو ای پروردگارما شنیدیم این نداء، لیل و نهار
که به رب ای اهل ایمان بگرویداین نداء را از دل و جان بشنوید
آن منادی بود عقل و هوش ماگفت او چون حلقه شد در گوش ما
پس به ایمان با رسولان آمدیمثابت اندر راه ایمان آمدیم
جرم ما را پس بیامرز از کرمباز دار از سیّئات ما قلم
می بمیران با نکوکارانمانیار کن در حشر با ابرارمان
آنچه بر ما وعده کردی از رسلکن عطاء چون معطی ای بر جزء و کل
هم مده رسوایی اندر رستخیزخلف میعاد از تو ناید در تمیز
پس اجابت کردشان پروردگارکو فزاید در عطاء بر مزد کار
مزد عامل نیست ضایع نزد مناز شما بعضی ز بعض از مرد و زن
وآنکه هجرت کرد از دار و دیاریافت ایذا در رَهم با کارزار
کُشته شد یا خورد زخمی در قتالکرد یا امداد پیغمبر به مال
ما بپوشیم آنچه ز ایشان است زشتهم درآریم از رضاشان بر بهشت
که بود جاری ز زیرش نهرهااین چنین پاداش یابند از خدا
هست پاداش نکو در نزد حقکه رساند بر عباد مستحق
تا که نفریبد کسی را ز اهل دینضرّ و نفع اهل کفر و اهل کین
مؤمنان گفتند با جوش و خروشما گرسنه کافران در عیش و نوش
زآنکه می رفتند کفار و یهوددر سفرها بهر بیع و بهر سود
آمد این آیت که سود کافرانکآورند از شهرها باشد زیان
تا مبادا کس خورد از آن فریبسود مؤمن نیست جز صبر و شکیب
آن متاع دنیوی بس اندک استحاصل عمر و حیات مشرک است
عاقبت آن نعمت و مال و منالبهر ایشان نیست جز وزر و وبال
جایشان دنیا چو ز ایشان درگذشتدوزخ آمد در زمان بازگشت
وآن بود بر کافران بِئسَ الْمِهاداز پی پاداش کفران و فساد
وآنکه در تقواست حق منظورشانکرده نی دنیای دون مغرورشان
بهر ایشان است جنّات برینواندر آن جوهای شیر و انگبین
چیست دانی معنی شهد و لبنعلم و عرفان نزد عقل ممتحن
اندر آن باشند آنها جاودانوز خدا بر خوان فضلش میهمان
بهر ابرار آنچه در نزد خداستبهتر از ملک دو کون ا ندر جزاست
هم کسی می باشد از اهل کتابکه به حق آورده ایمان در غیاب
کرده تصدیق او به انجیل از خداهم به قرآن کوست نازل بر شما
مر خدا را خاشعند اندر همممی بنفروشند آیاتش به کم
همچنان که رشوه خواران از غرضمی کنند آن را به شیء کم عوض
آن گروه اجری است ایشان را به کاردر شماری زود از پرودگار
از نصاری مُرد مردی با حضورکرد پیغمبر نمازش را ز دور
زآنکه بر وی داشت تصدیق آن خلیلبر نبی داد این خبر را جبرئیل
بَددلان گفتند این بر نارواستزآنکه او خارج ز دین مصطفاست
آمد این آیت که تا دانند خلقرفته او بیرون ز دنیا پاک دلق
بوده مؤمن بر رسول و بر کتابکرد پیغمبر نمازش بر صواب