۲۶- آیات ۱۳۶ تا ۱۳۹ - صفی علیشاه

یٰا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللّٰهِ وَ رَسُولِهِ وَ اَلْکِتٰابِ اَلَّذِی نَزَّلَ عَلیٰ رَسُولِهِ وَ اَلْکِتٰابِ اَلَّذِی أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ وَ مَنْ یَکْفُرْ بِاللّٰهِ وَ مَلاٰئِکَتِهِ وَ کُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ وَ اَلْیَوْمِ اَلْآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاٰلاً بَعِیداً (۱۳۶) إِنَّ اَلَّذِینَ آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا ثُمَّ اِزْدٰادُوا کُفْراً لَمْ یَکُنِ اَللّٰهُ لِیَغْفِرَ لَهُمْ وَ لاٰ لِیَهْدِیَهُمْ سَبِیلاً (۱۳۷) بَشِّرِ اَلْمُنٰافِقِینَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذٰاباً أَلِیماً (۱۳۸) اَلَّذِینَ یَتَّخِذُونَ اَلْکٰافِرِینَ أَوْلِیٰاءَ مِنْ دُونِ اَلْمُؤْمِنِینَ أَ یَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ اَلْعِزَّةَ فَإِنَّ اَلْعِزَّةَ لِلّٰهِ جَمِیعاً (۱۳۹)

ای آن کسانی که گرویدید ایمان آورید بخدا و رسول او و بکتابی که فرو فرستاد بر رسولش و کتابی که فرو فرستاد از پیش و هر که کافر شود بخدا و فرشتگان او و کتابهای او و رسولان او و روز بازپسین پس بحقیقت گمراه شد گمراهی دور (۱۳۶) بدرستی که ایمان آورند پس کافر شدند پس گرویدند پس کافر شدند پس افزودند کفر را نباشد خدا که بیامرزد ایشان را و نه راه نماید ایشان را راهی (۱۳۷) مژده ده منافقان را بآنکه از برای ایشانست عذابی دردناک (۱۳۸) آنان که می‌گیرند کافران را دوستان از جز گروندگان آیا می‌جویند نزد ایشان عزت را پس بدرستی که عزة مر خدا راست همه (۱۳۹)

ای گروه مؤمنان می بشنویدبر خدا و بر رسولش بگروید

باشد این مقصود از اکمال دینتا که ظن تکمیل یابد بر یقین

چون ز دل دارید بر حق اعترافدر عمل آرید آن را بی خلاف

یا پس از تکمیل اعمال بدنگشت بر اخلاق باید ممتحن

یا پس از تعظیم امر ذوالجلالرو کنید از فرق بر جمع وصال

بعد تصدیق زبانی بر حدودرو کنید از دل به توحید شهود

باشد ایمان، اول اقرار زبانپس بر آن گفتار تصدیق جان

پس نمودن سعی در اعمال شرعپس شدن در اصل مستغنی ز فرع

اصل چبود در عمل تطهیر قلبتا شود از قلب جز حق جمله سلب

یافتن از فرق بر جمع ارتقاءرفته رفته تا فناء و تا بقاء

شرح آن را گفته ایم از پیش و بازجای خود گوییم چون آید نیاز

گفت زآن رو گر مطیع و رهرویدبعد ایمان سوی ایمان بگروید

بر خدا آرید ایمان در قبولهمچنین از راه عرفان بر رسول

یعنی او را بر کمال خویشتنواشناسید از نشان عقل و فن

همچنین آرید ایمان بر کتابکز حق آورد آن رسول مستطاب

وآن کتابی کز حق آمد پیش از اینبا رسولان از پی تعظیم دین

وآنکه کافر شد به حق هم بر ملکبر کتاب و بر رسل از ریب و شک

هم به روز آخرت پس گمره استدر ضلالی بس بعید آن ابله است

دور از مقصود و راه است و رفیقره نیابد از نشانی بر طریق

آن کسانی که به ایمان آمدندبعد ایمان باز پس کافر شدند

وآن به موسی بود ایمان یهودکافر از گوساله ای گشتند زود

توبه پس کردند و هم مؤمن شدندباز پس کافر به عیسی آمدند

کفرشان پس شد زیاد از ناقبولیعنی از انکار سلطان عقول

نیست آن کآمرزد ایشان را خدایزآنکه توبه ناورند از ناروای

نه نمایدشان هدایت بر رهیره به حق کی یابد اینسان ابلهی

دِه دو رویان را بشارت بر هلاکباشد ایشان را عذابی در دناک

کافران را آن کسان گیرند دوستبهر خود جز مؤمنان وین نی نکوست

ارجمندی می کنند آیا طلبنزد ایشان یا که قوّت این عجب

ارجمندی هست حق را بالتمامهر که را خواهد دهد عزّ و مقام