۲۱- آیات ۵۶ تا ۵۷ - صفی علیشاه

وَ کَذٰلِکَ مَکَّنّٰا لِیُوسُفَ فِی اَلْأَرْضِ یَتَبَوَّأُ مِنْهٰا حَیْثُ یَشٰاءُ نُصِیبُ بِرَحْمَتِنٰا مَنْ نَشٰاءُ وَ لاٰ نُضِیعُ أَجْرَ اَلْمُحْسِنِینَ (۵۶) وَ لَأَجْرُ اَلْآخِرَةِ خَیْرٌ لِلَّذِینَ آمَنُوا وَ کٰانُوا یَتَّقُونَ (۵۷)

و همچنین تمکن دادیم مر یوسف را در زمین که منزل گزیند از آن هر جا که خواهد می‌رسانیم برحمت خود هر که را خواهیم و ضایع نسازیم مزد نیکوکاران (۵۶) را و هر آینه مزد آخرت بهتر است از برای آنان که گرویدند و بودند که پرهیزکاری می‌کردند (۵۷)

گفت زآن رو همچنان دادیم جایما به ارض او را و هم فرمانروای

ساختی جا هر کجا می خواست اوقلعه ها و خانه ها آراست او

هم رسانیم آنکه را خواهیم مارحمت خود از نصیب مَن یشَآء

ضایع و باطل نگردانیم هیچاجر نیکوکارگان را در بسیج

اجر عقبی نزد ما نیکوتر استآنکه را مؤمن به دار دیگر است

می بُوَند ایشان از آن پرهیزکاراز فواحش وز قبایح بر کنار

یوسف از احسان و از تقوی ز چاهیافت رفعت، شد به مصر او پادشاه

ذکر تقوایش شنیدی چون تمامذکر احسانش شنو بر خاص و عام

چونکه سال قحط از پی در رسیدکرد آن کز غیر او کس می ندید

گشت قحطی در تمام مصر و شامشد خلایق جمله محتاج طعام

سال اول مصریان از نقد خویشغلّه بخریدند ز او کم یا که بیش

سال دویم از طلا و آلاتشانوز نفایس آنچه بُد ز اوقاتشان

سال سیّم از غلام و از کنیزسال چارم از مواشی وز جهیز

سال پنجم از ضیاع و از عقاردر شش از فرزندشان بی اختیار

سال هفتم جمله خط بندگیمر به وی دادند اندر زندگی

پیش ریّان جمله را تعداد کرددر زمان آن جمله را آزاد کرد

هر چه را بگرفته بود از جزء و کلرد به ایشان کرد محبوب رسل

چون ملک دید این چنین احسان از اوگفت در دم لا اله غیرهُ

مر ستایش کردگاری را سزاستکاین چنین آدم ز خاکی کرد راست

وصف نیکو این چنین است ای فقیربت پرست از وی شود ایمان پذیر

مظهر حسن خدا این آدم استصورت و سیرت ز حسنش با هم است

بر نیاید کار از دعویِ دو جومرد بر معنی بود جانش گرو

گر نداری معنی ای نی آدمینقش حمّامی به هیکل رستمی

رستم گرمابه گرز و سبلت استکی ز گرز سبلتش جوزی شکست

تا چه جای آنکه ز او افراسیابزهره اش گردد به گاه حمله آب

وصف مردان گر نداری ای فقیردم مزن از فقر رو کُنجی بمیر

گر نمایی اندکی در خود نظروا شناسی نیک و بد را سر به سر

تو نرفتی هیچ اندر خود فروتا بدانی حق ضمیری یا دو رو

از منافق یک نشان گویم ز صدعیب غیری بیند او نه عیب خود