۱۷- آیات ۹۹ تا ۱۰۴ - صفی علیشاه

وَ تَرَکْنٰا بَعْضَهُمْ یَوْمَئِذٍ یَمُوجُ فِی بَعْضٍ وَ نُفِخَ فِی اَلصُّورِ فَجَمَعْنٰاهُمْ جَمْعاً (۹۹) وَ عَرَضْنٰا جَهَنَّمَ یَوْمَئِذٍ لِلْکٰافِرِینَ عَرْضاً (۱۰۰) اَلَّذِینَ کٰانَتْ أَعْیُنُهُمْ فِی غِطٰاءٍ عَنْ ذِکْرِی وَ کٰانُوا لاٰ یَسْتَطِیعُونَ سَمْعاً (۱۰۱) أَ فَحَسِبَ اَلَّذِینَ کَفَرُوا أَنْ یَتَّخِذُوا عِبٰادِی مِنْ دُونِی أَوْلِیٰاءَ إِنّٰا أَعْتَدْنٰا جَهَنَّمَ لِلْکٰافِرِینَ نُزُلاً (۱۰۲) قُلْ هَلْ نُنَبِّئُکُمْ بِالْأَخْسَرِینَ أَعْمٰالاً (۱۰۳) اَلَّذِینَ ضَلَّ سَعْیُهُمْ فِی اَلْحَیٰاةِ اَلدُّنْیٰا وَ هُمْ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ یُحْسِنُونَ صُنْعاً (۱۰۴)

و وا می‌گذاریم بعضی ایشان را آن روز که باضطراب داخل می‌شوند در بعضی و دمیده شد در صور جمع کردیم ایشان را جمع کردنی (۹۹) و نمودار کردیم دوزخ را آن روز برای کافران نمودار کردنی (۱۰۰) آنان که بود چشمهاشان در پرده از یاد من و بودند که نمی‌توانستند شنیدن (۱۰۱) آیا پس پنداشتند آنان که کافر شدند که بگیرند بندگان مرا از غیر من صاحبان بدرستی که ما آماده کردیم دوزخ را از برای کافران ما حضری (۱۰۲) بگو آیا خبر دهم شما را بزیان‌کارتر آن در کردارها (۱۰۳) آنان که ضایع شد سعیشان در زندگی دنیا و ایشان می‌پندارند که ایشان خوب می‌کنند کار را (۱۰۴)

واگذاریم اندر آن روز خروجبعضشان را باز فِی بَعضٍ یَمُوج

جن و انس اعنی ز روی اضطرابدر هم آمیزند همچون موج آب

پس دمیده می شود در صور دمجمع پس سازیم ایشان را به هم

عرض گردانیم دوزخ را عیاناندر آن روز از برای کافران

آن کسان که چشمهاشان در غطاباشد از ذکر اعنی از آیات ما

هم بنتوانند بشنیدن به گوشقول حق و آیات را از فقد هوش

می کنند این کافران آیا گمانآنکه گیرند از عبادم دوستان

غیر من گیرند یعنی اولیاءاز بتان یا از ملایک و انبیاء

یعنی آیا جز من ار گیرند دوستهیچ نفعی بهرشان در جستجوست

ما کنیم آماده پس بی حایلیمر جهنم کافران را منزلی

گو دهم آیا خبر من بالعیاندر عمل از بدترین خلقتان

آنکه ضایع گشت و گم از کج رویسعی ایشان در حیات دنیوی

هستشان طاعات از روی ریاءنی که از اخلاص و ایمان و ولاء

اصل طاعت زآنکه تصدیق دل استطاعت ار ز ایمان نباشد باطل است

می کنند اینسان گمان در کارهاکه نکو کارند از پندارها