۹- آیات ۶۴ تا ۷۳ - صفی علیشاه

وَ مٰا نَتَنَزَّلُ إِلاّٰ بِأَمْرِ رَبِّکَ لَهُ مٰا بَیْنَ أَیْدِینٰا وَ مٰا خَلْفَنٰا وَ مٰا بَیْنَ ذٰلِکَ وَ مٰا کٰانَ رَبُّکَ نَسِیًّا (۶۴) رَبُّ اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ وَ مٰا بَیْنَهُمٰا فَاعْبُدْهُ وَ اِصْطَبِرْ لِعِبٰادَتِهِ هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِیًّا (۶۵) وَ یَقُولُ اَلْإِنْسٰانُ أَ إِذٰا مٰا مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَیًّا (۶۶) أَ وَ لاٰ یَذْکُرُ اَلْإِنْسٰانُ أَنّٰا خَلَقْنٰاهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ یَکُ شَیْئاً (۶۷) فَوَ رَبِّکَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَ اَلشَّیٰاطِینَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِیًّا (۶۸) ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ کُلِّ شِیعَةٍ أَیُّهُمْ أَشَدُّ عَلَی اَلرَّحْمٰنِ عِتِیًّا (۶۹) ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِالَّذِینَ هُمْ أَوْلیٰ بِهٰا صِلِیًّا (۷۰) وَ إِنْ مِنْکُمْ إِلاّٰ وٰارِدُهٰا کٰانَ عَلیٰ رَبِّکَ حَتْماً مَقْضِیًّا (۷۱) ثُمَّ نُنَجِّی اَلَّذِینَ اِتَّقَوْا وَ نَذَرُ اَلظّٰالِمِینَ فِیهٰا جِثِیًّا (۷۲) وَ إِذٰا تُتْلیٰ عَلَیْهِمْ آیٰاتُنٰا بَیِّنٰاتٍ قٰالَ اَلَّذِینَ کَفَرُوا لِلَّذِینَ آمَنُوا أَیُّ اَلْفَرِیقَیْنِ خَیْرٌ مَقٰاماً وَ أَحْسَنُ نَدِیًّا (۷۳)

و فرو نمی‌آئیم مگر بامر پروردگار تو مر او راست آنچه میان دستهای ماست و آنچه در پس ماست و آنچه میان آنست و نباشد پروردگار تو فراموش کار (۶۴) پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آنهاست پس بپرست او را و پای دار مر پرستش او را آیا می‌دانی مر او را مانندی (۶۵) و می‌گوید آدمی آیا چون بمیرم هر آینه زود باشد بیرون آورده شویم زنده (۶۶) آیا فکر نمی‌کند انسان که ما آفریدیم او را از پیش و نبود چیزی (۶۷) پس بحق پروردگار تو که حشر کنیم ایشان را با شیاطین پس هر آینه حاضر خواهیم کردشان گرداگرد دوزخ بزانو در آینده (۶۸) پس هر آینه بیرون می‌کنیم از هر گروهی هر کدامشان سخت‌تر است بر خدا از راه نافرمانی (۶۹) پس هر آینه مائیم داناتر بآنان که ایشان سزاوارترند او را بانداختن (۷۰) و نیست از شما مگر که واردشوندۀ آنست باشد بر پروردگار تو واجب حکم کرده شده (۷۱) پس می‌رهانیم آنان را که پرهیزکاری کردند و می‌گذاریم ظالمان را در آن بزانو در آینده (۷۲) و چون خوانده شود بر ایشان آیتهای ما که روشن است گفتند آنان که کافر شدند مر آنان را که گرویدند که کدام یک از آن دو گروه بهترند از راه ما وی و خوب‌ترند از راه مجلس (۷۳)

گفت ما هرگز نیاییمت فرودتا نیاید امر ربّت در ورود

آنچه پیش از ما و بعد از ماست آنوآنچه باشد این و آن را در میان

حاصل آنکه رهن امر حضرتیمبی ز امرش خارج از هر نسبتیم

هم فراموشی ندارد هرگز اومیفرستد وقت خود ما را به تو

او پدید آرنده ارض و سماستوآنچه در مابینشان از چیزهاست

پس پرستش کن تو در هر حالتشهم شکیبا باش اندر طاعتش

یعنی ار دانستی آن خلاّق فردمر فراموش ایچ شیئی را نکرد

در عبادت باش پس ثابت قدمهم مباش از طعن بدگویان به غم

دانی اش آیا سمیتی در مقامکو بود االله یا رحمان به نام

حق تعالی این دو نام مستطابداشت از نابخردان اندر حجاب

تا کسی ننهد مر آن را بر بتانیا به چیزی غیر ذات بی نشان

یا کسی را دانی اندر ماخَلَقکه بود بر نام و وصفی مستحق

چاره پس نبود ز تسلیم و رضاءاندر احکامی کز او باشد قضاء

یا ولید بن مغیره یا اُبیگفت ز انکار و تعجب با نبی

کاستخوان ما شود زآن پس که خاکزنده گردد باز زین ما راست باک

آمد این آیت که گوید آدمیبعد مردن زنده گردیم این همی

پس برون آورده گردیم از قبوراین بود از عقل نزد ما به دور

یاد آیا نکند انسان که ز طینآفریدیم آدمی را پیش از این

اندر آن دم هم نبود او هیچ شیءخواستیمش چونکه زنده گشت و حی

پس به آن پروردگار تو قسمحشر با دیوانشان سازیم هم

حول دوزخ پس کنیم احضارشانکآمده باشند بر زانو چنان

پس برون از هر گروه آریم ماآنکه را سرکش تر است او بر خدا

پس یقین ماییم داناتر بر آنکه به دوزخ اولی اند آن مردمان

از شما نبود جز آنکه او به نارگشته وارد و این است حتم از کردگار

پس دهیم ارباب تقوی را نجاتظالمان را واهلیم اندر فوات

یعنی اندر دوزخ و آن غمکدههمچو مردانی به زانو آمده

چونکه خوانده می شود بر مشرکانآیتی کآن روشن است اندر بیان

گوید آن کو نگرویدند از ظلاممؤمنان را زین دو فرقه به کدام

یعنی از ما و شما بهتر کداماز غناء و مجلس و ملک و مقام