۸- آیات ۵۹ تا ۶۳ - صفی علیشاه

فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضٰاعُوا اَلصَّلاٰةَ وَ اِتَّبَعُوا اَلشَّهَوٰاتِ فَسَوْفَ یَلْقَوْنَ غَیًّا (۵۹) إِلاّٰ مَنْ تٰابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صٰالِحاً فَأُولٰئِکَ یَدْخُلُونَ اَلْجَنَّةَ وَ لاٰ یُظْلَمُونَ شَیْئاً (۶۰) جَنّٰاتِ عَدْنٍ اَلَّتِی وَعَدَ اَلرَّحْمٰنُ عِبٰادَهُ بِالْغَیْبِ إِنَّهُ کٰانَ وَعْدُهُ مَأْتِیًّا (۶۱) لاٰ یَسْمَعُونَ فِیهٰا لَغْواً إِلاّٰ سَلاٰماً وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِیهٰا بُکْرَةً وَ عَشِیًّا (۶۲) تِلْکَ اَلْجَنَّةُ اَلَّتِی نُورِثُ مِنْ عِبٰادِنٰا مَنْ کٰانَ تَقِیًّا (۶۳)

پس باز ماندند از بعد ایشان خلقهایی که ضایع کردند نماز را و پیروی کردند خواهشها را پس زود باشد که به بینند شر را (۵۹) مگر کسی که توبه کرد و بگروید و کرد کاری شایسته پس آنها داخل می‌شوند بهشت را و استم کرده نمی‌شوند چیزی (۶۰) بهشتهای با اقامت دائمی که وعده کرد خدای بخشنده بندگانش را بناپیدا بدرستی که باشد وعده او بجای آورده شده (۶۱) نشنوند در آنها لغوی مگر سلام و مر ایشان‌راست روزیشان در آن بامداد و شبانگاه (۶۲) آنیست آن بهشتی که بمیراث می‌دهیم از بندگان خود آن را که باشد پرهیزگار (۶۳)

آمدند از بعد قوم ذی شرفباز فرزندان سوء ناخلف

که نماز ایشان فرو هِشتند و پسپیرو شهوات گشتند و هوس

زود باشد که رسند از بد سرشتآن جماعت بر جزای فعل زشت

جز که تائب گشته باشند از فسادمؤمن و صالح شوند از انقیاد

در بهشت آیند و راحت بغنوندهم نه بر چیزی ستم کرده شوند

جنّت عدنی که از بخشایش اووعده کرده بر عبادش بی غلو

هست غایب آن بهشت از آن کسانیا که ایشانند غایب زآن چنان

هستشان ایمان به وعدة ذوالجلالخواهد آمد وعده او لامحال

نشنوند از بیهده در وی کلاماهل جنّت جز که تبریک و سلام

رزق ایشان است از ربّ الانامدر جنان پیوسته اندر صبح و شام

قصد از این روز و شب، پیوستگی استور نه آنجا هیچ صبح و شام نیست

هست میراث این بهشت اندر قراربر عبادم زآنکه شد پرهیزکار

گفت با جبریل اندر وعده هانامدی این چند گاهم از چرا

زآنکه آن پُرسندگان را در خطابگفت فردا با شما گویم جواب

گشت ماهی کش نیامد جبرئیلپس چو آمد زو بپرسید آن خلیل