۱۵- آیات ۱۳۰ تا ۱۳۵ - صفی علیشاه

فَاصْبِرْ عَلیٰ مٰا یَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ قَبْلَ طُلُوعِ اَلشَّمْسِ وَ قَبْلَ غُرُوبِهٰا وَ مِنْ آنٰاءِ اَللَّیْلِ فَسَبِّحْ وَ أَطْرٰافَ اَلنَّهٰارِ لَعَلَّکَ تَرْضیٰ (۱۳۰) وَ لاٰ تَمُدَّنَّ عَیْنَیْکَ إِلیٰ مٰا مَتَّعْنٰا بِهِ أَزْوٰاجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ اَلْحَیٰاةِ اَلدُّنْیٰا لِنَفْتِنَهُمْ فِیهِ وَ رِزْقُ رَبِّکَ خَیْرٌ وَ أَبْقیٰ (۱۳۱) وَ أْمُرْ أَهْلَکَ بِالصَّلاٰةِ وَ اِصْطَبِرْ عَلَیْهٰا لاٰ نَسْئَلُکَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُکَ وَ اَلْعٰاقِبَةُ لِلتَّقْویٰ (۱۳۲) وَ قٰالُوا لَوْ لاٰ یَأْتِینٰا بِآیَةٍ مِنْ رَبِّهِ أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَیِّنَةُ مٰا فِی اَلصُّحُفِ اَلْأُولیٰ (۱۳۳) وَ لَوْ أَنّٰا أَهْلَکْنٰاهُمْ بِعَذٰابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقٰالُوا رَبَّنٰا لَوْ لاٰ أَرْسَلْتَ إِلَیْنٰا رَسُولاً فَنَتَّبِعَ آیٰاتِکَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزیٰ (۱۳۴) قُلْ کُلٌّ مُتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحٰابُ اَلصِّرٰاطِ اَلسَّوِیِّ وَ مَنِ اِهْتَدیٰ (۱۳۵)

پس صبر کن بر آنچه می‌گویند و تسبیح کن بستایش پروردگارت پیش از برآمدن آفتاب و پیش از فرو شدنش و از ساعتهای شب پس تسبیح کن و اطراف روز باشد که تو خوشنود شوی (۱۳۰) و نه‌گشای بخواهش البته دو چشمت را بسوی آنچه کامیاب کردیم بآن اصنافی را خوشی زندگانی دنیا تا مفتون سازیمشان از آن و روزی پروردگار تو بهتر و پاینده‌تر است (۱۳۱) و امر کن کسانت را بنماز و صبر کن بر آن نمی‌خواهیم از تو روزی ما روزی می‌دهیم ترا و انجام نیک مر پرهیزگاران راست (۱۳۲) و گفتند چرا نمی‌آورد ما را آیتی از پروردگارش آیا نیامد ایشان را حجّت آنچه بود در کتابهای نخستین (۱۳۳) و اگر آنکه هلاک می‌کردیم ایشان را بعذاب از پیش آن هر آینه می‌گفتند پروردگار ما چرا نفرستادی بما رسولی پس پیروی می‌کردیم آیتهای ترا پیش از آنکه خوار شویم و رسوا گردیم (۱۳۴) بگو هر منتظریم پس انتظار کشید پس بزودی خواهید دانست که کیست اصحاب راه راست و کیست که هدایت یافت (۱۳۵)

پس تو کن بر هر چه می گویند صبرتا درآید شمسِ نصرت ها ز ابر

نک شنو از سرّ أوفِی حُبِّکمعنی سَبِّح بِحَمدِ رَبِّک

سَبِّح اعنی از صفات غیر اوکن منزه ذات خود را مو به مو

در فنای ذات حق حمد حقظاهر آید بی نشان از ماخَلَق

صورت آن در شریعت دان نمازکآن بود مقرون به حمد بی نیاز

صبح گه قبل از طلوع آفتابشام پیش از آنکه یابد احتجاب

هم به ساعات شب اندر افتقارپس تو کن تسبیح و اطراف النهار

از تو مر خوشنود گردد ذوالجلالهم کند راضی تو را در کل حال

بنده گر راضی شد از حق در اموراو بود از بنده راضی بی قصور

« آمدن مهمان به خانۀ پیغمبر(ص) »

کرد مهمانی به پیغمبر ورودخوردنی در خانه اش چیزی نبود

بر یهودی او فرستاد از مقامخواست از وی قرض چیزی از طعام

گفت او ندهم ز گندم نیم جوجز که بگذاری متاعی بر گرو

دِرع خود بگذاشت پیش آن یهودپس گرفت از بهر مهمان آرد زود

در تسلّی آمد این آیت بر اوکه مکش عینین خویش ای نیک خو

سوی آن چیزی که برخوردارشانکرده ایم از زندگی در امتحان

صنف ها از کافران و اهل کتابزینت دنیاستشان گر بی حساب

آزماییم آنچه ایشان را در آنبهره فانیستشان اندر جهان

روزیِ پروردگارت در اثرهست بهرت بهتر و پاینده تر

اهل خود را امر فرما در نمازصبر کن بر وی شد ار رنجت دراز

از تو ما نکنیم در رزقت سؤالرزق تو بر ماست بی رنج و ملال

هست مانا زآن خدای بی شریکبهر پرهیزندگان انجام نیک

مشرکان گفتند نارد مصطفیمعجز از پروردگارش چون به ما

یعنی آن معجز که ما خواهیم از اوگر بود در دعوت خود راستگو

نامد آیا بهر ایشان این کتابکه بود روشن دلیلی در خطاب

در صُحف بود آنچه از پیشینیانز انبیاء و قومشان در امتحان

یعنی آیا شرح حال آن قروننیست در قرآن به تفصیل از نمون

که ز بعد از معجزات آمد عذاباز حق ایشان را که خوانند از کتاب

گر که می کردیم ایشان را هلاکپیشتر زو بر عذابی دردناک

پیشتر یعنی ز قرآن یا رسولمی بگفتند این گروه ناقبول

از چه نفرستادی ای پروردگارسوی ما پیغمبری کامل عیار

پیروی کردیم تا ز آیات دینپیش از آنکه خوار گردیم این چنین

گو به ایشان هر یک از ما و شمامنتظر باشیم اندر کارها

نکبت ما را شما خواهید و همقوّت و اقبال خود را دم به دم

ما به نصرت نیز داریم انتظارتا چه خواهد زین دو خواهش کردگار

منتظر باشید پس در جهر و سرّآنچه را هستیم هر دو منتظر

زود پس باشید که تا دانید کیستاهل راه راست و آنکه مهتدی است