۴- آیات ۲۰ تا ۲۵ - صفی علیشاه

وَ مٰا أَرْسَلْنٰا قَبْلَکَ مِنَ اَلْمُرْسَلِینَ إِلاّٰ إِنَّهُمْ لَیَأْکُلُونَ اَلطَّعٰامَ وَ یَمْشُونَ فِی اَلْأَسْوٰاقِ وَ جَعَلْنٰا بَعْضَکُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً أَ تَصْبِرُونَ وَ کٰانَ رَبُّکَ بَصِیراً (۲۰) وَ قٰالَ اَلَّذِینَ لاٰ یَرْجُونَ لِقٰاءَنٰا لَوْ لاٰ أُنْزِلَ عَلَیْنَا اَلْمَلاٰئِکَةُ أَوْ نَریٰ رَبَّنٰا لَقَدِ اِسْتَکْبَرُوا فِی أَنْفُسِهِمْ وَ عَتَوْا عُتُوًّا کَبِیراً (۲۱) یَوْمَ یَرَوْنَ اَلْمَلاٰئِکَةَ لاٰ بُشْریٰ یَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِینَ وَ یَقُولُونَ حِجْراً مَحْجُوراً (۲۲) وَ قَدِمْنٰا إِلیٰ مٰا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنٰاهُ هَبٰاءً مَنْثُوراً (۲۳) أَصْحٰابُ اَلْجَنَّةِ یَوْمَئِذٍ خَیْرٌ مُسْتَقَرًّا وَ أَحْسَنُ مَقِیلاً (۲۴) وَ یَوْمَ تَشَقَّقُ اَلسَّمٰاءُ بِالْغَمٰامِ وَ نُزِّلَ اَلْمَلاٰئِکَةُ تَنْزِیلاً (۲۵)

و نفرستادیم پیش از تو از رسولان مگر آنکه ایشان هر آینه می‌خوردند خوردنی و راه می‌رفتند در بازارها و گردانیدیم بعضیتان را برای بعضی مایه آزمایش آیا صبر می‌کنید و باشد پروردگار تو بینا (۲۰) و گفتند آنان که امید نمی‌دارند ملاقات ما را چرا فرو فرستاده نشد بر ما ملائکه یا چراغی نمی‌بینیم پروردگارمان را بتحقیق زیاده طلب شدند در نفسهاشان و تمرّد کردند تمرّدی بزرگ (۲۱) روزی که بینند فرشتگان را نیست بشارتی روز چنین برای گناهکاران و می‌گویند چرایی ممنوع (۲۲) و متوجه شدیم بسوی آنچه کردند از کردار پس گردانیدیم او را ذره در هوا پراکنده (۲۳) اهل بهشت روزی چنین بهتر از راه جای قرار و خوب‌ترند از جهة جای آسایش (۲۴) و روزی که می‌شکافد آسمان بابر و فرو فرستیم ملائکه را فرو فرستادنی (۲۵)

نی فرستادیم ما هیچ از رسلسابق از تو بر عباد از جزء و کل

جز که می خوردند ایشان از طعامراه میرفتند در بازار و بام

از شما خود بعض بر بعض دگرما نمودیم آزمایش در سیر

اغنیاء را بر فقیران ز ایمنیهم فقیران را به مردان غنی

می کنید آیا که صبر اندر مقامربّ تو بیناست بر حال انام

می بگفتند آن کسانی که امیدبر لقای ما ندارند از نوید

چون به ما نازل نمی گردد ملکرب خود یا چون نمی بینیم یک

سخت استکبار کردند آن گروهنفس خویش اعظم شمردند از وجوه

پُر ز اندازه گذشته از عُتوّمر عُتوّی اکبر از حد غلوّ

یاد کن روزی که بینند آن زمانمشرکان افرشتگان را بالعیان

هست روز موت آن یا روز حشرنیست مژده کافران را روز نشر

می بگویند آن ملایک بر شماحجر محجور است یعنی ناروا

قصد ما کردیم از روی نشانسوی آن کردار خوب کافران

پس بگرداندیم آن را ذرّه هاکه پراکنده بوند اندر سما

بهترند آن روز یاران بهشتاز مکان و مستقر در سرنوشت

یاد کن روزی که بشکافد عجبآسمانها از غمام اندر سبب

هم فرستاده شوند افرشتگانسخت بفرستادنی در آن زمان