۱۸- آیات ۷۵ تا ۸۴ - صفی علیشاه

وَ مٰا مِنْ غٰائِبَةٍ فِی اَلسَّمٰاءِ وَ اَلْأَرْضِ إِلاّٰ فِی کِتٰابٍ مُبِینٍ (۷۵) إِنَّ هٰذَا اَلْقُرْآنَ یَقُصُّ عَلیٰ بَنِی إِسْرٰائِیلَ أَکْثَرَ اَلَّذِی هُمْ فِیهِ یَخْتَلِفُونَ (۷۶) وَ إِنَّهُ لَهُدیً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِینَ (۷۷) إِنَّ رَبَّکَ یَقْضِی بَیْنَهُمْ بِحُکْمِهِ وَ هُوَ اَلْعَزِیزُ اَلْعَلِیمُ (۷۸) فَتَوَکَّلْ عَلَی اَللّٰهِ إِنَّکَ عَلَی اَلْحَقِّ اَلْمُبِینِ (۷۹) إِنَّکَ لاٰ تُسْمِعُ اَلْمَوْتیٰ وَ لاٰ تُسْمِعُ اَلصُّمَّ اَلدُّعٰاءَ إِذٰا وَلَّوْا مُدْبِرِینَ (۸۰) وَ مٰا أَنْتَ بِهٰادِی اَلْعُمْیِ عَنْ ضَلاٰلَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلاّٰ مَنْ یُؤْمِنُ بِآیٰاتِنٰا فَهُمْ مُسْلِمُونَ (۸۱) وَ إِذٰا وَقَعَ اَلْقَوْلُ عَلَیْهِمْ أَخْرَجْنٰا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ اَلْأَرْضِ تُکَلِّمُهُمْ أَنَّ اَلنّٰاسَ کٰانُوا بِآیٰاتِنٰا لاٰ یُوقِنُونَ (۸۲) وَ یَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِمَّنْ یُکَذِّبُ بِآیٰاتِنٰا فَهُمْ یُوزَعُونَ (۸۳) حَتّٰی إِذٰا جٰاؤُ قٰالَ أَ کَذَّبْتُمْ بِآیٰاتِی وَ لَمْ تُحِیطُوا بِهٰا عِلْماً أَمّٰا ذٰا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (۸۴)

و نیست هیچ نهانی در آسمان و زمین مگر که هست در کتابی واضح (۷۵) بدرستی که این قرآن می‌خواند بر بنی اسرائیل اکثر آنچه اشان در آن اختلاف می‌کنند (۷۶) و بدرستی که هر آینه هدایت و رحمت است مر مؤمنان را (۷۷) بدرستی که پروردگار تو داوری می‌کند میانشان بحکمش و اوست غالب دانا (۷۸) پس توکل کن بر خدا بدرستی که تویی بر حق آشکار (۷۹) بدرستی که تو نمی‌شنوانی مردگان را و نمی‌شنوانی کران را ندا چون برگردند پشت برگردانندگان (۸۰) و نیستی تو راه نماینده کوران از گمراهیشان نمی‌شنوانی مگر آن را که می‌گرود بآیتهای ما پس ایشان منقادانند (۸۱) و چون واقع شود گفتار بر ایشان بیرون آریم برای ایشان جنبنده از زمین که سخن کند با ایشان که مردمان بودند که بآیتهای ما یقین نمی‌کردند (۸۲) و روزی که حشر می‌کنیم از هر امتی گروهی از آنکه تکذیب کرد آیتهای ما را پس ایشان بازداشته می‌شوند (۸۳) تا چون آیند گویند آیا تکذیب کردید آیتهای مرا و احاطه نکردید بآن از راه دانش آیا چه چیز بود که بودید می‌کردید (۸۴)

از نهانی نیست در ارض و سماءجز که در لوح مبین در اقتضاء

خواند این قرآن بر اسرائیلیانآنچه ایشان را خلاف است اندر آن

اکثر آنها را که کردند اختلافمستبین گردد ز قرآن بی خلاف

رهنما و رحمت است آن بالیقینبر همه اهل کتاب از مؤمنین

بینشان ربّت نماید داوریمر به حکم عدل خویش از برتری

او به هر حکمی عزیز است و علیمغالب و دانا به وجه مستقیم

پس توکل بر خدا کن ز ایمنیزآنکه تو بر راستی و روشنی

إنَّکَ لَاتُسمِعُ الْمَوتَی وَلَاتُسمِعُ الصم الدعَآء ای مصطفی(ص)

چونکه برگردند و گردانند پشتمی کنند اعراض از خرد و درشت

تو نه ای هادی کوران از ضلالنشنوانی یعنی ایشان را مقال

جز کسی را کو به آیت های مابگرود پس مسلمند ایشان بجا

چون شود گفتار واقع بالیقینبهرشان آریم بیرون از زمین

دآبّه یعنی یکی جنبنده ایتا سخن گوید به حق گوینده ای

مردمانی را که بر آیات مابی یقین بودند اندر ماجرا

در زمان آخر از دور وجودآن چنان جنبنده ای کامل نمود

اندر آرد از زمین ناچار سرهست شرحش اندر اخبار و سیر

آید از ارض بدن یعنی بروندابّه کو بود پنهان در قرون

نفس کلی آن زمان مشهود توستوآن به وجهی مهدی موعود توست

آن نپنداری که از تو خارج استبینی آن وقتش که روحت عارج است

زین گذشتم شرحش ار گویم تمامعامیان گیرند راهم در کلام

یاد کن روزی که بهر حکمتیمنبعث فوجی کنیم از امتی

یعنی از اشرافشان که بُد اِباهمچنین تکذیب از آیات ما

باز پس دارندشان اندر مقراول و آخر به جای یکدگر

تا که چون آیند در موقف تمامگوید ایشان را مگر ربّ الانام

خود شما آیا که آیت های منبر دروغ انگاشته از مرد و زن

وآنگهی کز دانشی بر آن محیطنامدید از عقل و ادراکی بسیط

خود چه بود آیا شما را آن سببکآن چنان کردید تکذیب از عجب