فی لسان الاصفهانیه

او ژیروِ   راذه ای مَ تا رو

هر کش ارادتی چش ای حور زاده بو

هردم ای دل بکمند غم یاری در کو

سر ترسم که پابند هوای تو نبو

سوی دو نان برِ دونان چرا کنم خدمت؟