غزل شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق تنهایی و غم شاعر است. او از فقدان دوست و یار خود رنج می‌برد و می‌خواهد که دلش در این سختی‌ها یاری‌اش کند. شاعر از لذت زندگی بدون دوست شکایت می‌کند و می‌گوید که هیچ خوشحالی بدون او برایش معنا ندارد. همچنین از یادآوری بوسه‌ای از دوستش صحبت می‌کند که ذهنش را مشغول کرده و نمی‌تواند آن را فراموش کند. او به شدت تحت تأثیر غم است و حتی از خروج در شب هم می‌ترسد که با نور شمع به او نمایش داده نشود. این اشعار نشان‌دهنده اضطراب، عشق و ناامیدی شاعر است که در جستجوی عشق و وصل به محبوبش است.
چون نیست یار در غم او هیچ کس مراای دل، تو دست گیر و به فریاد رس مرا
هوش مصنوعی: وقتی که یاری در غم او ندارم، ای دل، تنها تو به فریادم برس و دستگیرم باش.
سیر آمدم ز عیش، که بی‌دوست میکنمبی او چه باشد؟ ازین عیش بس مرا
هوش مصنوعی: من از شادیها و لذتها دور آمدهام، زیرا بدون دوستم نمیتوانم از دوستیها بهره ببرم. از این شادیها برای من بس است.
از روزگار غایت مطلوب من کسیستو آنگه کسی، که نیست جزو هیچ کس مرا
هوش مصنوعی: در زندگی، نهایت آرزوی من کسی است که نه تنها هیچ وابستگی و تعلقی به دیگران ندارد، بلکه در واقع تعلقی به کسی و چیزی ندارد.
ای ساربان شبی که کنی عزم کوی اوآگاه کن، یکی به صدای جرس مرا
هوش مصنوعی: ای راننده، در شبی که قصد رفتن به خانه محبوب را داری، مرا از راه دور با صدای جرس مطلع کن.
یک بوسه دارم از لب شیرین او هوسوز دل برون نمی‌رود این هوس مرا
هوش مصنوعی: من یک بوسه از لبهای شیرین او میخواهم و این آرزو هیچگاه از دلم خارج نمیشود.
از عمر خود من آن نفسی شادمان شومکز تن به یاد دوست برآید نفس مرا
هوش مصنوعی: من از عمر خود زمانی خوشبخت میشوم که یاد دوست باعث شادابی جانم شود و از قید بدن رها شوم.
باریک آن چنان شدم از غم، که گر شبیبیرون روم به شمع، نبیند عسس مرا
هوش مصنوعی: از شدت غم آنقدر لاغر و باریک شدم که اگر شب بیرون بروم، حتی نگهبان هم مرا نخواهد دید.
هر ساعتم به موج بلایی در افکندسیلاب ازین دو دیدهٔ همچون ارس مرا
هوش مصنوعی: هر لحظه ام در حالتی بحرانی است، چشمانم مانند رود ارس، سیلابی از اشک را جاری میکنند.
یاری که اصل کار منست، ار به من رسدبا اوحدی چه کار بود زین سپس مرا؟
هوش مصنوعی: دوستی که اساس زندگی من است، اگر به من برسد، دیگر چه نیازی به کسی دیگر دارم؟