غزل شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر از احساسات عمیق عاشقانه و درد جدایی می‌گوید. شاعر از غم عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش سخن می‌گوید و می‌خواهد عشقش را درک کند. او از معشوقش می‌خواهد که دردی که به او وارد کرده را کاهش دهد و به پیشانی این عشق بپردازد. شاعر همچنین به تنهایی و فقدانی که احساس می‌کند اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد تا حتی در دوری‌اش، لحظه‌ای او را در دل خود بگنجاند. او آرزو دارد که غم و دردش را با کسی در میان بگذارد و به دنبال مرهمی برای زخم‌هایش است. در نهایت، از معشوق تقاضا می‌کند که به احساساتش توجه کند و به او پاسخ دهد.
غم عشقت، ای پسر، بسوزد همی مراترا گر خبر شدی نبدی غمی مرا
هوش مصنوعی: غم عشق تو، پسر، مرا به آتش کشیده است. اگر خبر این حال و روز مرا داشتی، هیچ غمی نداشتی.
دمم می‌دهی که: من بیابم دمی دگرگره بر دمم زدی، رها کن دمی مرا
هوش مصنوعی: به من نفس می‌دهی تا لحظه‌ای دیگر را ببینم، اما تو گرهی به نفس من زدهای، لطفاً کمی مرا آزاد کن.
به نام تو زیستم همه عمر و خود ز تونه بر دست نامه‌ای، نه بر لب نمی‌مرا
هوش مصنوعی: پس از سالها زندگی در این دنیا، تنها بر اساس نام و یاد تو بودهام و از تو هیچ نشانهای بر روی دست یا بر زبانم ندارم.
مکن بیش ازین ستم، به نیکی گرای همچو زخمم به دل رسید، بنه مرهمی مرا
هوش مصنوعی: دیگر بیشتر از این بر من ظلم نکن، به خوبی نزدیک شو. مانند زخم عمیقی که در دلم نشسته، لطفی کن و مرهمی بر آن بگذار.
مرا در فراق خود به پرسش عزیز کنکه هرگز نیوفتاد چنین ماتمی مرا
هوش مصنوعی: من را در غم دوری خود به سوال وادار کن، چون هیچگاه چنین اندوهی را تجربه نکردهام.
نخواهم به عالمی غمت را فروختنکز آنجا میسرست چنین عالمی مرا
هوش مصنوعی: نمیخواهم غم تو را به دنیای دیگر بفروشم، چون از آنجا هم به این نوع دنیا دسترسی دارم.
غم روز هجر تو بگویم یکان یکاناگر در کف او فتد شبی محرمی مرا
هوش مصنوعی: غم و اندوهی که به خاطر جدایی تو دارم را میخواهم با جزئیات بیان کنم، اگر شبی پیش بیاید که مرا در دست او قرار دهد.
کم و بیش اوحدی چو اندر سر توشدتو نیز پرسشی بکن به بیش و کمی مرا
هوش مصنوعی: در هر حال، اگر اوحدی در فکر توست، تو هم از او بپرس که در چه اندازهای از من خبر دارد.