غزل شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه عشق و دلتنگی صحبت می‌کند. یار خود را از دیده پنهان می‌بیند و می‌گوید که بخت جوانش این بار به او روی آورده است. او احساس می‌کند که جانش با نگاهی از یار به خطر افتاده است و غم سنگین بر دوشش نشسته است، اما از این بار گران به نوعی رها می‌شود. شاعر همچنین به آتش غم و اشک‌هایش اشاره می‌کند که به سرعت جاری می‌شوند. او به تلاش‌های خود و دیگران برای رسیدن به یار اشاره دارد و می‌گوید که هر لحظه‌ای که در نبود یار می‌گذرانده، برایش زیان‌بار بوده است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در غم یار، فقط آن یک نفر که عاشق اوست، به او کمک می‌کند و از غم رها می‌شود.
پرده بر انداخت ز رخ یار نهان گشتهٔ مانوبت اقبال برد بخت جوان گشتهٔ ما
هوش مصنوعی: پرده را از چهره محبوب برداشتهاند و او که پنهان بود، اکنون نمایان شده است. حالا زمان خوشبختی و اقبال به ما رسیده و زندگی ما جوانتر و پر نشاطتر شده است.
تن همه جان گشت چو او باز به دل کرد نظرباخته شد در نظری آن تن جان گشتهٔ ما
هوش مصنوعی: تن ما بیجان شد و وقتی او به دل نگاه کرد، در یک نگاه تمام وجود ما تحت تأثیر قرار گرفت.
گرچه گران بار شدیم از غم آن ماه ولیهم سبک انداخته شد بار گران گشتهٔ ما
هوش مصنوعی: هرچند به خاطر غم آن ماه، بار سنگینی بر دوش ما افتاده است، اما در عین حال، این غم باعث شده که آن بار سنگین، سبک شود.
دیدهٔ گریان به دلم فاش همی گفت خود این:کاتش غم زود کشد اشک روان گشتهٔ ما
هوش مصنوعی: چشم گریانم به دلام می‌گوید که آتش غم به زودی اشکهایم را سرازیر خواهد کرد.
پیر خرد گرد جهان گشت بسی در طلبشهم به کف آورد غرض پیر جهان گشتهٔ ما
هوش مصنوعی: پیر با تجربه و دانا به دور دنیا سفر کرده و بارها در جستجوی هدفش تلاش کرده است و در نهایت به خواستهاش دست پیدا کرده است.
نفس بفرمود بسی، من ننشستم نفسیتا همگی سود نشد سود زیان گشتهٔ ما
هوش مصنوعی: نفس خودم به من گفت که باید توقف کنم، اما من تا زمانی که همه به خوبی بهرهمند نشوند، نمیتوانم آرام بگیرم. در واقع، وضعیت ما به زیان تبدیل شده است.
ضامن ما در غم او اوحدی شیفته بوداین نفس از غم برهد مرد ضمان گشتهٔ ما
هوش مصنوعی: ما در غم او به یاری او حدی دل بستهایم و این نفس در رنج غم، از ما رها شود، چرا که مردی که ضامن ماست، بر ما آشفته است.