غزل شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهار و تجدید حیات طبیعت اشاره می‌کند. با آمدن بهار، باغ سرسبز و پرگل می‌شود و زمین از سرما رهایی می‌یابد. بلبل به شوق به باغ می‌آید و گل‌ها شکوفا می‌شوند. گل بنفشه به خاطر نگرانی، خجالت زده است و غنچه‌ها در حالت هوشیاری به سر می‌برند. نسیم دلپذیری از بوی گل‌ها به مشام می‌رسد و شاعر به زیبایی گل سرخ و دل‌تنگی لاله اشاره می‌کند. اوحدی، شاعر، در انتها ابراز احساسات خود را نسبت به غم‌انگیزی طبیعت و دل‌تنگی خود بیان می‌کند.
بهار آمد و باغ پیرایه بستچمن سبز پوشید و در گل نشست
هوش مصنوعی: بهار فرا رسید و باغ با زیباییهایش آراسته شد. چمن سبز شد و درختان گلهای خود را نمایان کردند.
ز سرما زمین داغ بر چهره داشتچو سبزه برست از سیاهی برست
هوش مصنوعی: زمین به خاطر سرما حالت گرمی را بر چهرهاش داشت، مانند اینکه سبزه از سیاهی زمین روییده و روییده است.
چو بلبل در آمد به دستان ز شوقبرآید گل اکنون به هفتاد دست
هوش مصنوعی: وقتی بلبل با شوق و ذوق به دستان می‌آید، گل نیز با وجود همه موانع و سختیها، به شکوفایی می‌رسد و شرایط خوبی پیدا می‌کند.
بر گل بنفشه ز بیم قفازبان در کشیدست و افتاده پست
هوش مصنوعی: بر روی گل بنفشه، به خاطر ترس از پشت، زبانش را کشیده و به حالت خمیده درآمده است.
به بزم چمن غنچه هشیار ماندنه چون نرگس و لاله مخمور و مست
هوش مصنوعی: در میان گلهای باغ، غنچهای وجود دارد که بیدار و هوشیار است، برخلاف نرگس و لاله که در حالت مستی و بیخبری به سر می‌برند.
نسیم گل از شرم بوی سمنسحر گه ز دیوار بستان بجست
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی که از گل‌ها میوزید، به خاطر شرم بوی خوش سمن، ناگهان به دیوار باغ نزدیک میشد.
درست گل سرخ اگر شد رواندل لاله چندین نباید شکست
هوش مصنوعی: اگر گل سرخ به شکوفایی رسید و دل لاله نیز شاداب است، نباید اجازه داد که این زیبایی و شادی از بین برود.
یکی پنجه بگشاد بر شاخ بیدکه مرغش در آمد چو ماهی بشست
هوش مصنوعی: یک نفر دستانش را بر روی شاخه بید باز کرد که پرندهاش از آنجا در آمد، مانند اینکه ماهی از آب بیرون آمده باشد.
اگر خرده‌ای از گل آمد پدیدبه شکرانه در باخت برگی که هست
هوش مصنوعی: اگر اندکی از گل ظاهر شود، باید به خاطر این نعمت با شادی و قدرشناسی، برگ دیگری را که داریم، تقدیم کنیم.
نهادیم سوسن صفت سر در آبکه بودیم چون لاله دردی پرست
هوش مصنوعی: ما گلهای زیبا و لطیفی را در آب کاشتیم، زیرا مانند لالهها به درد و رنج عشق مبتلا بودیم.
کنون اوحدی گر بنالد رواستکه چون بلبلش دل به خاری بخست
هوش مصنوعی: اکنون اگر اوحدی ناله کند، حق دارد، زیرا مانند بلبل دلش از درد شکسته است.