غزل شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و احساسات و عواطف عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او می‌گوید که مردم به تازگی به زیبایی‌های او توجه کرده‌اند و خواهان او شده‌اند. شاعر به توصیف ویژگی‌های ظاهری معشوقه‌اش می‌پردازد و تأکید می‌کند که زیبایی او نسبت به سال‌های گذشته بیشتر شده است. همچنین، به فداکاری‌های خود در راه عشق و چالش‌هایی که برای رسیدن به او متحمل شده، اشاره می‌کند. در نهایت، او از دلتنگی ناشی از فاصله و جدایی از معشوقه‌اش سخن می‌گوید و مختصراً از زحمات و سختی‌هایی که برای دیدن او کشیده، یاد می‌کند.
بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمده‌ستخلق شهری از دل و جانش خریدار آمده‌ست
هوش مصنوعی: به این آشوب و اختلال توجه کنید که تازه نمایان شده است. مردم شهر با تمام وجود و احساسشان به استقبال آن آمدهاند و به دنبال آن هستند.
باغ رویش را ز چاه غبغبست امسال آبزان سبب سیب زنخدانش به از پار آمده‌ست
هوش مصنوعی: باغ امسال به خاطر آب خوبش، به طرز زیبایی رشد کرده است و سیبهایش نسبت به سال گذشته زیباتر و بهتر شده‌اند.
نقد هر خوبی که در گنج ملاحت جمع بودیک به یک در حلقهٔ آن زلف چون مار آمده‌ست
هوش مصنوعی: هر خوبی و زیبایی که در داشتن ملاحت و زیبایی جمع شده، به تدریج در حلقههای آن زلف زیبا مانند مار در آمده و دیده میشود.
بارها جان عزیز خویش را در پای اوپیشکش کردیم و اندر پیش او خوار آمده‌ست
هوش مصنوعی: بارها جان گرانبهای خود را برای او فدای عشقش کردیم و در حضور او احساس ناچیزی و ذلت کردهایم.
بوسه‌ای زان لعل بربودیم و آسان گشت کارگر چه بر طبع حسودان نیک دشوار آمده‌ست
هوش مصنوعی: ما بوسه‌ای از آن لبهای قرمز گرفتیم و کار برای ما آسان شد، هرچند که برای افراد حسود این موضوع خیلی دشوار است.
گر به کار ما نظر کرد او چه باشد؟ سالهاخون دل خوردیم تا امروز در کار آمده‌ست
هوش مصنوعی: اگر او به کار ما نگاهی بیندازد، چه خواهد بود؟ سالها در دل زخم خوردیم تا امروز به این مرحله رسیدیم.
بندهٔ آن زلف سر بر دوش کرد از دوش بازاوحدی را کز کلاه خسروی عار آمده‌ست
هوش مصنوعی: این بنده، به خاطر زیبایی و جذابیت آن زلف که بر شانهها افتاده است، از خود میپرسد که چرا من باید از جایگاه و مقام خود احساس شرم کنم، در حالی که زیبایی آن زلف نمایانگر عظمت و شکوهی است که ممکن است فراموشش کنم.