غزل شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذبه بی‌نظیر گل است و شاعر از آن به‌عنوان نمادی از عشق و زیبایی جهانی یاد می‌کند. او تأکید می‌کند که تمام زیبایی‌های جهان و نغمه‌های دل‌انگیز پرندگان به خاطر عشق به این گل است. همچنین، شاعر به وصف زیبایی‌های گل می‌پردازد و زیبایی او را برتر از هر چیز دیگری می‌داند. در نهایت، او با اشاره به این که همه زیبایی‌ها در مقابل زیبایی آن گل کم‌رنگ می‌شود، به نوعی حسرت و نازکی عشق را ابراز می‌کند.
انجمن شهر ملای گلستباده بیاور، که صلای گلست
هوش مصنوعی: جمع دوستان و اهالی شهر شاداب و باصفا است، بیا و باده بیاور، زیرا فضا پر از عطر گل است.
نالهٔ مرغان سحرخوان به صبحاز سر عشقت، نه برای گلست
هوش مصنوعی: صدای ناله و آواز پرندگان صبحگاهی به خاطر عشق توست، نه به خاطر زیبایی گلها.
بر رخ خوبان جهان خط کشیدسبزه، که خاک کف پای گلست
هوش مصنوعی: سبزه بر چهره زیبای جهان نقش بسته است، زیرا خاک زیر پای گل، نشانی از زیبایی و لطافت دارد.
باغ، که او خاک معنبر کندسنبل او خواجه سرای گلست
هوش مصنوعی: باغی که به خاطر زیباییاش معروف است، گلهای خوشبویی دارد که به زیبایی آن افزوده می‌شود.
پیرهن یوسف مصری، که شهرپرصفت اوست، قبای گلست
هوش مصنوعی: پیرهن یوسف که در مصر معروف بود و پر از صفات نیکو بود، همچون یک پوشش گلین زیبا است.
سر به در دوست نهادند خلقدر همه سرها چو هوای گلست
هوش مصنوعی: مردم سرهای خود را به در دوست گذاشتند، زیرا همه سرها به سوی زیبایی گل گرایش دارند.
اوحدی، اینها همه گفتی، ولیبا رخ آن ماه چه جای گلست؟
هوش مصنوعی: اوحدی، تو همه این زیبایی‌ها و لطافتها را بیان کردی، اما در برابر چهره آن ماه، چقدر گل و زیبایی‌های دیگر ارزش دارند؟