غزل شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: غزل مورد نظر درباره‌ی درد و اندوه شاعر به خاطر جدایی از معشوقش است. شاعر احساس می‌کند که از فراق محبوب باید دائم گریه کند و در این مدح احساسات عمیق خود را به تصویر می‌کشد. او از بار غم و درد در دلش سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که هرگز نمی‌تواند از این اندوه رهایی یابد. حتی تلاش کرده تا دل محبوبش را به سوگ بیندازد، اما این موضوع نیز به نتیجه نرسیده است. شاعر با بیان اینکه طالعش او را به عذاب می‌اندازد، نشان می‌دهد که این جدایی و رنج جزئی از سرنوشت اوست. به طور کلی، این متن ابراز احساسات عمیق عاشقانه و درد جدایی است که ناشی از عشق و وابستگی به معشوق است.
ای دل، از هجران او زارم همی باید گریستتر ک خفتن کن، که بیدارم همی باید گریست
هوش مصنوعی: ای دل، از دوری او بسیار دلم پر از غم است و باید گریه کنم. حتی زمانی که خوابم میبرد، هنوز هم باید به خاطر او گریه کنم.
در بلا پیوسته یارم بوده‌ای، امروز نیزیاریی‌ده، کز غم یارم همی باید گریست
هوش مصنوعی: در تمام مشکلات و سختیها همیشه همراه من بوده‌ای، امروز هم مرا یاری کن، زیرا از غم یارم باید گریستم.
بار دیگر بر دل ریش منست از هجر اوآن چنان باری که صد بارم همی باید گریست
هوش مصنوعی: بار دیگر دل من به خاطر دوری او به شدت دردمند است، به طوریکه این درد آنقدر سنگین است که حتی بعد از صد بار گریه کردن نیز کم نمیشود.
خار و خون می‌دارم اندر دل ز چشم مست اوبا دل پرخون و پرخارم همی باید گریست
هوش مصنوعی: در دل من خاری وجود دارد و خون میریزد، این احساس ناشی از نگاه فریبنده اوست. با دل پر از درد و ناراحتی، باید همیشه اشک بریزم.
چاره کردم تا: دلش بر من بسوزد ساعتیچون نمی‌سوزد، به ناچارم همی باید گریست
هوش مصنوعی: برای اینکه دل او به حال من بسوزد، راهی پیدا کردم، اما چون او نمی‌سوزد، ناچار باید گریه کنم.
طالعی دارم، که بر من خار گرداند سمنبر چینین طالع، که من دارم، همی باید گریست
هوش مصنوعی: من دچار سرنوشتی هستم که باعث میشود حتی گلهای خوشبو هم برای من تلخ و زهرآگین شوند، بنابراین با این تقدیر، نمیتوانم جز اشک ریختن چیزی دیگر کنم.
دوری از دلدار بد کارست و من خود کرده‌املاجرم هم خود بدین کارم همی باید گریست
هوش مصنوعی: فاصله گرفتن از محبوب کار خوبی نیست و از آنجا که خودم این فاصله را انتخاب کردهام، طبیعی است که باید به خاطر این انتخاب خودم اندوهگین باشم.
آخر، ای چشم، این چه توفانست؟ خونم ریختیاندکی کمتر، که بسیارم همی باید گریست
هوش مصنوعی: ای چشم، این چه حالت آشفتهای است؟ تو کمی از خونم را ریختی، اما باید بسیار بیشتر برای من گریه کرد.
چند شب چون دیگران نالیدم از هجرش، کنونچند روزی اوحدی‌وارم همی باید گریست
هوش مصنوعی: چند شب مانند دیگران از دوری او شکایت کردم، اما اکنون چند روز باید مثل اوحدی، با دل شکسته گریه کنم.