غزل شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و محبوبیت معشوق خود می‌پردازد. او به شب و خورشید اشاره می‌کند، که معشوق را به شب و روشنی‌اش به خورشید تشبیه می‌کند. زیبایی چهره او را شبیه به ماه و زلف‌هایش را به ناهید و باد مرتبط می‌سازد. شاعر همچنین به تاثیر محبت او بر دل‌ها و روز قیامت اشاره می‌کند، که در آن خداوند از گناهان سوال خواهد کرد. در نهایت، با احساساتی عمیق، روی بلندای محبوب را وصف می‌کند که به آسمان نزدیک می‌شود. این شعر تجلیلی است از عشق و زیبایی‌های معشوق در ابعادی بی‌نظیر.
ای طیرهٔ شب طرهٔ خورشید پناهتآرایش عالم رخ رنگین چو ماهت
هوش مصنوعی: ای شب، تو که چون یک گیسوی نورانی آفتاب را به خود جذب کردهای، زیبایی‌های جهان را به خود آراستهای، مانند چهرهای زیبا که درخشندگیاش مثل ماه است.
تاب دل ناهید ز باد خم زلفتآ ب رخ خورشید ز خاک سر راهت
هوش مصنوعی: دل ناهید به خاطر زلفت در باد تاب میخورد، همانطور که چهرهات چون خورشید از خاکی که در مسیر توست، میدرخشد.
دیباچهٔ خوبی ورق روی منیرتعنوان شگرفی رقم خط سیاهت
هوش مصنوعی: لباس زیبای تو مانند پردهای دلنشین است که بر زیبایی و درخشندگی چهرهات تاکید می‌کند و نامی بزرگ بر تاریکیهایی که از خود به جا میگذاری، نوشته شده است.
بر رشتهٔ پروین زده صد سوزن طعنهتابیدن عکس گهر از بند کلاهت
هوش مصنوعی: بر روی رشتهٔ ستارههای پروین، صد سوزن طعنهای زدهاند که نور جواهر از زیر کلاهت تابیده می‌شود.
از خاک فزون گشته سپاه تو، ولیکنآتش زده سودای تو بر قلب سپاهت
هوش مصنوعی: تو از خاک به مراتب بیشتر سیاه شدهای، اما آتش آرزوی تو در دل سپاهت شعلهور شده است.
فردا به قیامت گر ازین گونه برآییایزد، نه همانا، که بپرسد ز گناهت
هوش مصنوعی: اگر فردا در روز قیامت با این حال و وضع برخواست کنی، خداوند حتماً از گناهانت سؤال خواهد کرد.
نزدیک شود با فلک از روی بلندیروزی که کند اوحدی از دور نگاهت
هوش مصنوعی: روزی خواهد رسید که اوحدی از دور به تو نگاه خواهد کرد و با آسمان، از بلندی نزدیکتر می‌شود.