غزل شمارهٔ ۲۱۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از درد و رنج ناشی از جدایی معشوق صحبت می‌کند. او هر روز صبح از هجران محبوب نالیده و دلش به خاطر جفا و بی‌مهری معشوق مشکوک و غمگین است. شاعر از عشق خود به محبوب می‌گوید که تمام زندگی‌اش را در راه او باخته و در این راه تنها زیان دیده است. او به زیبایی ابروان و تاثیر آن بر قلبش اشاره می‌کند و از غم و اندوهی که در دل دارد سخن می‌گوید. همچنین شاعر بیان می‌کند که عشق و معشوق به جز درد و هلاکت برای عاشق چیزی به بار نمی‌آورند، و در نهایت به وضعیت خود به عنوان عاشق رنجور و دل‌شکسته اشاره می‌کند.
هر سحرم ز هجر تو ناله بر آسمان رسدگر تو جفا چنین کنی، از تو دلم به جان رسد
هوش مصنوعی: هر صبح که از دوری تو غمگین میشوم، صدای نالم به آسمان میرسانم. اگر تو با این بی‌مهری به من ادامه بدهی، دلم به شدت درد خواهد کشید.
مایهٔ روزگار خود در هوس تو باختمسود تو می‌بری، بهل کز تو مرا زیان رسد
هوش مصنوعی: من برای خوشبختی و روزگار خود، تمام داراییام را در عشق و آرزوی تو صرف کردم، اما تو از این وضعیت سود می‌بری و من در این رابطه ممکن است آسیب ببینم.
تیر کمان ابروان بر سپرم مزن، که مندر جگرش نهان کنم، تیر کزان کمان رسد
هوش مصنوعی: به پیشانی من هیچگاه با تیر ابروانت نزن، زیرا من تصمیم دارم تیر را در دل او پنهان کنم.
گر ز تو لاله‌رخ دلم ناله کند، روا بوددل چو شود ز غصه پر، هم به سر زبان رسد
هوش مصنوعی: اگر چهره زیبای تو باعث شود از دل من نالهای بلند شود، این طبیعی است؛ وقتی دل پر از غم شود، سخن آن به زبان میآید.
رخت دل شکسته را پیش تو می‌هلم، ولیبدرقه گر تویی، سبک دزد به کاروان رسد
هوش مصنوعی: من دل شکستهام را به سمت تو میبرم، اما تویی که مرا بدرقه میکنی. مثل دزدی که به آرامی به کاروان میرسد.
از ستمی منال، اگر عاشقی آن جمال رابار چنین بسی بری، تا فرحی چنان رسد
هوش مصنوعی: به خاطر سختیها و ظلمها غمگین نباش، چون اگر عاشق آن زیبایی باشی، باید چنین بار سنگینی را تحمل کنی تا به شادی و خوشحالی بزرگی برسی.
آخر کار عاشقان نیست به جز هلاک و خودبر دل ریش اوحدی، گر تو تویی، همان رسد
هوش مصنوعی: در پایان، سرنوشت عاشقان جز نابودی نیست و دل شکستگی را تنها خود اوحدی میداند، اگر تو هم خودت باشی، همین سرنوشت به تو نیز خواهد رسید.