غزل شمارهٔ ۲۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عشق و دلتنگی‌های خود می‌پردازد. او می‌گوید که قلبی که با زیبایی‌های معشوق آشناست هرگز نمی‌تواند از او جدا شود. شاعر به وفای معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر معشوق به زیبایی جهان باشد، خود بهتر از هر کسی می‌داند که بی‌وفایی چه چیزی است. او در انتظار نسیمی از سوی محبوب است و در عین حال احساس می‌کند که حال او و دلش در شرایط پریشانی قرار دارد. در نهایت، شاعر به درد و رنج ناشی از عشق اشاره می‌کند و به ناامیدی‌هایش در این راه اعتراف می‌کند.
دلی که با سر زلف تو آشنا باشدگمان مبر که ز خاک درت جدا باشد
هوش مصنوعی: دلهایی که با زیبایی و ناز زلف تو ارتباط دارند، هیچوقت گمان نکن که از عشق و محبت تو جدا خواهند شد.
اگر تو همچو جهان خرمی،ولیک جهانتو خود معاینه دانی که بی‌وفا باشد
هوش مصنوعی: اگر تو به زیبایی و خوشبختی مانند جهان هستی، باید بدانی که این جهان خود، بی‌وفا و ناپایدار است.
به گوشهٔ نظری کار خستگان فراقبساز، از آنکه ترا نیز کارها باشد
هوش مصنوعی: به افرادی که در آزار و رنج فراق به سر میبرند، توجهی داشته باش و به آنها کمک کن، چون خودت هم با چالشها و مسائل زیادی دست و پنجه نرم میکنی.
در آرزوی نسیمی ز زلف تو جانمهمیشه منتظر موکب صبا باشد
هوش مصنوعی: همیشه منتظر نسیمی از موهای تو هستم، تا جانم را تازه کند.
ولیک زلف ترا، با همه پریشانینظر به حال پریشان ما کجا باشد؟
هوش مصنوعی: اما زلف تو، با تمام درهمریختگیاش، کجا میتواند به حال آشفته ما توجه کند؟
چه طالعست دل اوحدی مسکین را؟که دایما به غم عشق، مبتلا باشد
هوش مصنوعی: دل اوحدی مسکین به چه تقدیری دچار است؟ که همواره در غم عشق گرفتار باشد.