غزل شمارهٔ ۲۴۸
هوش مصنوعی: غزل اشاره به درد و رنج ناشی از جدایی و فراق دارد. شاعر از بی‌کسی و غم خود می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او رحم کند و درد دوری را برطرف سازد. او تاکید می‌کند که هرچند دلbroken است و از غم این جدایی رنج می‌برد، معشوق هیچگونه تسکینی به او نمی‌دهد و این وضعیت برای او غیرقابل تحمل شده است. شاعر به نوعی احساس پوچی و ناامیدی می‌کند و در نهایت از وجود خود و غمش در میان مردم سخن به میان می‌آورد.
چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟دردم تو می‌فرستی، درمانم از که باشد؟
هوش مصنوعی: من که همهچیزم را به تو وابسته میدانم، دیگر از چه کسی میتوانم کمک بگیرم؟ وقتی که درد و غم من را تو به من می‌فرستی، درمان و آرامش من هم باید از تو باشد.
گفتی: برو ز پیشم، خود می‌روم، ولیکنزین غصه گر بمیرم تاوانم از که باشد؟
هوش مصنوعی: میگویی از کنارم برو، من خودم می‌روم، اما اگر به خاطر این غم بمیرم، چه کسی مسوول عذاب من خواهد بود؟
چون در فراق خویشم زار و ضعیف کردیگر بار غم کشیدن نتوانم، از که باشد؟
هوش مصنوعی: وقتی در دوری خودم زار و ناتوان شدهام، اگر نتوانم بار غم را تحمل کنم، از که میتوانم کمک بگیرم؟
دردم همی فرستی هر ساعت از برخودباز آر به درد دوری درمانم، از که باشد؟
هوش مصنوعی: هر ساعت که به یاد تو میافتم، درد و رنجی را احساس میکنم. از خودم دور باشم، ولی درمانی برای درد دوریام پیدا نمیکنم. پس از چه کسی باید انتظار کمک داشته باشم؟
چون بوسه‌ای به زاری هرگز نمی‌دهی توگر بعد ازین به زورت بستانم، از که باشد؟
هوش مصنوعی: اگر تو هرگز بوسه‌ای با حسرت به من نمی‌دهی، پس اگر بعداً بخواهم این بوسه را از تو بگیرم، از چه کسی میتوانم بخواهم؟
دوشم به طنز گفتی: کز کیست این فغانت؟زخم تو می‌خورم من، افغانم از که باشد؟
هوش مصنوعی: دیروز به شوخی از من پرسیدی فریاد مستانهام از کیست؟ من خودم را زخم آن عشق میزنم و نمیدانم فریاد من از چه کسی است.
جوری که می‌پسندی بر اوحدی نهانیگر در میان مردم برخوانم، از که باشد؟
هوش مصنوعی: به شیوهای که تو پسندیدهای، اوحدی به صورت پنهانی است. اگر من بخواهم این را در میان مردم بگویم، این سخن از چه کسی خواهد بود؟