غزل شمارهٔ ۲۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهار و جوان شدن زمین در اثر نوروز اشاره می‌کند. گفته می‌شود که گل‌ها و سبزه‌ها دنیای زمین را به صورت بهشت تبدیل کرده‌اند و بلبلان در صبحگاهان به وجد آمده‌اند. شاعر از همه دعوت می‌کند تا از فرصت بهار بهره‌برداری کنند و توبه را شکسته و از زیبایی‌های اطراف لذت ببرند. اما در این زیبایی‌ها، شاعر به حالتی از ناامیدی نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که اوحدی به خاطر مشکلات و آشفته حالیش، نمی‌تواند از این زیبایی‌ها بهره‌مند شود.
جهان از باد نوروزی جوان شدزمین در سایهٔ سنبل نهان شد
هوش مصنوعی: در نتیجهی وزش باد نوروزی، جهان به تازگی و طراوت رسید و زمین تحت سایهی گل سنبل پنهان شد.
قیامت می‌کند بلبل سحرگاهمگر گل فتنهٔ آخر زمان شد؟
هوش مصنوعی: بلبل در صبحگاهان به وجد و شوق میخواند، آیا ممکن است که گل، نشانهای از فتنهها و آشوبهای زمان آخر باشد؟
ز رنگ سبزه و شکل ریاحینزمین گویی به صورت آسمان شد
هوش مصنوعی: زمین با رنگ سبز و شکل گل‌ها، گویی به زیبایی آسمان درآمده است.
صبا در طرهٔ شمشاد پیچیدبنفشه خاک پای ارغوان شد
هوش مصنوعی: نسیم در موهای شمشاد پیچید و بنفشه در کنار پای گل ارغوان رویید.
بهار آمد، بیا و توبه بشکنکه در وقتی دگر صوفی توان شد
هوش مصنوعی: بهار فرارسیده و زمان آن است که بیا و از کارهای ناپسند خود دست بردار. چون در فرصتهای دیگر، شاید نتوانی به دور از محدودیتها زندگی کنی.
ز رنگ و بوی گل اطراف بستانتو پنداری بهشت جاودان شد
هوش مصنوعی: از زیبایی و عطر گلهای باغ، به نظر میرسد که بهشت ابدی در اینجا شکل گرفته است.
ولیکن اوحدی را برگ گل نیستکه او آشفتهٔ روی فلان شد
هوش مصنوعی: اما اوحدی هیچوقت گلبرگ ندارد، چون او به شدت تحت تأثیر زیبایی فلان شخص قرار گرفته است.