غزل شمارهٔ ۲۶۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عمق عشق و ارتباط آن با وجود انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره دارد که عشق حقیقی تنها از دل‌های دردمند نهفته در این دنیا نشأت می‌گیرد و بدون توجه به معشوق، هر چیزی بی‌معناست. او می‌گوید که در هیچ چیز جز معشوق، حقیقتی وجود ندارد و هرگونه شناخت و درک، تنها از طریق عشق امکان‌پذیر است. همچنین، شاعر به اهمیت ایثار در عشق اشاره دارد و می‌فرماید که بدون این ایثار، زندگی بی‌نتیجه خواهد بود. در نهایت، او از خود می‌خواهد که تدبیری بیندیشد، چرا که در مقام عشق، هیچ‌کس بیچاره‌تر از او وجود ندارد.
عشق را پا و سر پدید نشدزین بیابان خبر پدید نشد
هوش مصنوعی: عشق نه از سر میآید و نه از پا، در این بیابان خبری از آن نیست.
جز دل دردمند مسکینانناوکت را سپر پدید نشد
هوش مصنوعی: فقط دل بیچاره ی دردمندان است که میتواند از تو دفاع کند و به نوعی تو را محافظت کند.
همه چیز از تو بود و در همه چیزجز تو چیزی دگر پدید نشد
هوش مصنوعی: تمام چیزها از تو نشأت گرفت و در هیچ چیزی غیر از تو چیزی دیگر وجود ندارد.
خبری شد عیان من از فکروز عنایت خبر پدید نشد
هوش مصنوعی: خبر واضحی از اندیشه و تفکر من به دست نیامد و از لطف و مرحمت هم هیچ اطلاع جدیدی پیدا نشد.
هر که پیش تو جان نکرد ایثاراز وجودش اثر پدید نشد
هوش مصنوعی: هر کسی که در نزد تو جان خود را فدای تو نکرد، هیچ نشانی از وجودش باقی نمانده است.
تا تو منظور بیدلان نشدیهیچ صاحب نظر پدید نشد
هوش مصنوعی: تا زمانی که تو مقصود عاشقان نبودی، هیچ‌کس به عنوان یک صاحب نظر و عاقل ظاهر نشد.
اوحدی، چاره‌ای بکن خود راکز تو بیچاره‌تر پدید نشد
هوش مصنوعی: اوحدی، فکری بکن که از تو کسی به بدبختی نیفتاده است.