غزل شمارهٔ ۲۶۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عمق عشق و دلتنگی شاعر است. او به شدت از رنج و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ سالی در درد و غم او کم نشده است. شاعر به بی‌اثری سعی و کوشش خود در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ سنگی به اندازه‌ی آه او نسوخته و هیچ خاکی از اشک‌هایش گل نکرده است. او به سختی‌هایی که در وفا و عشق تحمل کرده، اشاره کرده و می‌افزاید که هیچ ضربتی به اندازه‌ی درد عشقش عمیق نیست. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که غم عشق نتیجه‌ای جز احساس ناکامی برای او نداشته است و با ذکر داستان مجنون و لیلی، عمق بی‌پایانی عشق را به تصویر می‌کشد.
هرگز از عشقی مرا پایی چنین در گل نشدهیچ سال این دردم اندر جان وغم در دل نشد
هوش مصنوعی: هرگز عشق مرا به این گونه در گل نکشید و هیچ سال از این درد در وجودم و غم در دلم کم نشد.
نیست سنگی کان ز آه آتشین من نسوختنیست خاکی کان ز آب دیدهٔ من گل نشد
هوش مصنوعی: هیچ سنگی وجود ندارد که با آتش سوزان اندوه من نسوزد و هیچ خاکی نیست که با اشک من گل نکند.
هیچ سعیی در جهان چون سعی من ضایع نگشتهیچ رنجی در وفا چون رنج من باطل نشد
هوش مصنوعی: هیچ تلاشی در دنیا به اندازه تلاش من بیثمر نبوده و هیچ سختی در راه وفا به اندازه زحمت من بیفایده نشده است.
بر تن شوریده باری این چنین سنگین نبودبر دل آشفته کاری این چنین مشکل نشد
هوش مصنوعی: بر بدن آشفته، چنین بار سنگینی نبود و دل پریشان، چنین کار دشواری را نتوانست تحمل کند.
ضربتی چون ضربت سودای او دستی نزدشربتی چون شربت هجران او قاتل نشد
هوش مصنوعی: ضربهای که به خاطر عشق او وارد شد، بهقدری قوی بود که شبیه ضربهای است که در اثر آن شربت جداییاش را چشیدم، ولی این ضربه، به من آسیب نزند.
اوحدی، دل در وفا و عهد این خوبان مبندکز غم خوبان به جز بی‌حاصلی حاصل نشد
هوش مصنوعی: دل خود را به وفا و وعدههای این زیبارویان نبند، زیرا از غم آنان، تنها نتیجه‌ای که به دست میآید، حسرت و بیثمر بودن است.
گر ندیدی صورت لیلی، که مجنون را بکشتقصهٔ مجنون نگه کن: کو دگر عاقل نشد
هوش مصنوعی: اگر چهرهٔ لیلی را ندیدهای، باید بدانی که داستان مجنون او را نابود کرد. پس نتیجه اینکه دیگر عاقل نمیشود.