غزل شمارهٔ ۲۶۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ درد درونی و عاطفی گوینده است. او به گریه و شعله‌ور شدن احساساتش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چگونه نمی‌تواند راز دلش را از دیگران پنهان کند. دل او پر از آتش است و این درد و غم را نمی‌تواند مخفی کند. همچنین ذکر می‌کند که عشق واقعی به تلاش و کوشش نیاز دارد و اگر کسی در این راه ناکام باشد، نباید انتظار رسیدن به معشوق را داشته باشد. او به ستم‌گری که بر دلش تاثیر می‌گذارد اشاره کرده و می‌گوید که حتی سنگ نیز از غم چنین احساساتی به خروش می‌آید. در پایان، گوینده از بی‌توجهی به نصیحت‌های دیگران سخن می‌گوید و می‌گوید بعضی افراد حتی از نصیحت دوستان نیز گوش نمی‌دهند.
کسی که چشمهٔ چشمش چنین ز گریه بجوشدچگونه راز دل خود ز چشم خلق بپوشد؟
هوش مصنوعی: کسی که چشمانش از شدت گریه به شدت اشک میریزد، چگونه میتواند راز دلش را از دید دیگران پنهان کند؟
دلی که این همه آتش درو زنند بنالدتنی که این همه گرمی درو کنند بخوشد
هوش مصنوعی: دل دردی را که از آتش احساس می‌کند، فریاد میزند و جسمی که اینقدر گرما را تحمل می‌کند، به زودی از حال میرود.
حدیث ماه رخش آن چنان که هست نگویممرا مجال نماند، ز مشتری، که بجوشد
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم درباره زیبایی چهرهی او به تفصیل صحبت کنیم، زیرا وقت کافی نداریم و این موضوع به اندازهای پرشور و پرهیجان است که نیاز به تأمل و دقت بیشتری دارد.
به کوشش از متصور شود وصال رخ توبه دوستی، که پشیمان شود کسی که نکوشد
هوش مصنوعی: با تلاش و کوشش، میتوان به دوستی و نزدیکی چهره تو دست یافت، زیرا کسی که تلاش نکند، بعدها احساس پشیمانی خواهد کرد.
ستمگرا، ز غمت گر دلم خروش برآردعجب مدار، که سنگ از چنین غمی بخروشد
هوش مصنوعی: اگر دل من به خاطر غصهات به فریاد درآید، تعجب نکن؛ چون حتی سنگ هم از چنین اندوهی به صدا درمیآید.
ترا به دل ز که جویم؟ گرت به ترک بگویمبدان درم چه ستاند؟ کسی که جان بفروشد
هوش مصنوعی: من از چه کسی به تو فکر میکنم؟ اگر دربارهی رها کردن تو صحبت کنم، چه چیزی از من دریافت میکنی؟ کسی که جان خود را به فروش می‌گذارد...
مرا نصیحت بسیار می‌کنند، ولیکنچه سود پند رفیقان؟ چو اوحدی ننیوشد
هوش مصنوعی: دیگران به من نصیحت‌های زیادی می‌کنند، اما چه فایدهای دارد وقتی که دوست من به سخنانم گوش نمیدهد؟