غزل شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و دلدادگی می‌پردازد و از مشکلات و دردهای ناشی از عشق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که عاشق واقعی کسی است که توان صبر در عشق را دارد. زیبایی معشوق چنان است که حتی گل و بید نیز در حضور او شرمنده می‌شوند. شاعر به یاد لب شیرین معشوق و آثار عمیق عشق بر دل و زندگی‌اش می‌نگارد و از حسرت، غم و اشتیاق خود می‌گوید. او بیان می‌کند که عشقش چنان عمیق است که اگر کسی او را بشناسد و از او دور شود، دیگر دل و دمی باقی نخواهد ماند. در نهایت، شاعر با اشاره به درد دل‌ها و فراق، از امید به ملاقات معشوق سخن می‌گوید و می‌افزاید که در هر حال، او اسیر عشق خود است و احتمال رهایی ندارد.
هر که او عاشق آن روی بود صبر نداندعاشق خویشتنست آنکه ازو صبر تواند
هوش مصنوعی: هر کس که عاشق زیبایی او باشد، نمیتواند صبر کند، اما کسی که از خود صبر دارد، عاشق واقعی است.
گر ببینند رخ و قد ترا بید گل، ای بتگل خجالت برد و بید عرقها بچکاند
هوش مصنوعی: اگر زیبایی و قامت تو را ببینند، خجالت میکشد وگل به زمین میریزد.
بیم آنست که: یاد لب شیرین تو روزیهمچو فرهاد به صحرا و به کوهم بدواند
هوش مصنوعی: نگرانی من این است که یک روز یاد لبهای شیرین تو مرا به مانند فرهاد به سمت صحرا و کوهها بکشاند.
شربت وصل تو هرکس بچشیدند ولیکنسر آن نیست که یک قطره بما نیز چشاند
هوش مصنوعی: هر کسی که طعم وصال تو را چشیده، لذت این شربت را درک کرده است، اما ما هنوز فرصتی نداشتهایم که حتی یک قطره از این لذت را بچشیم.
بر رخم عشق تو نقشیست به خونابه نوشتهوین چنین نقش که داند؟ که چو آبش بنخواند
هوش مصنوعی: بر روی صورتم اثر عشق تو به صورت خونی نقش بسته است و کسی نمیداند این نقشی که بر من است چه معنی دارد، زیرا هیچکس نمیتواند آن را به خواندن درآورد.
گر کسی باز کند پیرهن از شخص ضعیفمدر میان من و موی تو تفاوت بنداند
هوش مصنوعی: اگر کسی به ضعف من پی ببرد، میان من و موی تو فاصلهای خواهد بود.
از سر طرهٔ شبرنگ تو، روزی که بمیرمگر نسیمی بدمد، از گل من گل بدماند
هوش مصنوعی: اگر روزی که از دنیا میروم، نسیمی بوزد و طرهٔ زیبای تو را به حرکت درآورد، عطر و زیبایی گل من در آن روز در یادها خواهد ماند.
چشم من در غم دیدار تو از گریه چنان شدکه گرش نیم شبی راه دهم سیل براند
هوش مصنوعی: چشم من به خاطر دوری از تو آنقدر اشک ریخته که اگر نیمه شب هم بخواهم راهی برایش پیدا کنم، آب زیادی را به راه میاندازد.
نامهٔ درد دل و قصهٔ اندوه فراقمخود گرفتم که نویسم،که به عرض تو رساند؟
هوش مصنوعی: من در دل خود غم و اندوه فراق را دارم و تصمیم گرفتهام نامهای بنویسم تا این احساسات را برایت بیان کنم.
می‌روی خرم و همراه تو دلهاست ولیکنگر بدین شیوه دوانی تو، بسی دل که نماند
هوش مصنوعی: تو با خوشحالی و شادابی از کنار ما می‌روی و دل‌ها هم با تو هستند، اما اگر به این روش و شتاب ادامه دهی، دلهای زیادی دیگر نخواهند ماند.
اوحدی را تو ز بند خود اگر باز رهانینه همانا که: سر خود ز کمندت برهاند
هوش مصنوعی: اگر تو اوحدی را از قید و بند خود رها کنی، باید بدانی که در واقع خودت را از دام او آزاد کردهای.