غزل شمارهٔ ۲۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساساتی چون تنهایی و درد عشق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که خانه‌اش خالی شده و غم‌هایش به جز غم معشوق دیگری باقی نمانده است. او از سختی‌ها و رنج‌هایی که تحمل کرده، در نهایت به آرامشی دست یافته و احساس می‌کند که دشمنانش دیگر نمی‌توانند به او آزار برسانند. در این بین، دوستی‌ها و محبت‌های واقعی را نیز یادآور می‌شود. شاعر با اشاره به اشک‌ها و ناله‌های خود، به عدم دوام و ماندگاری در زندگی و احساسات اشاره می‌کند. در نهایت، اشاره به اینکه زندگی پر از داستان‌ها و تجربیات است، می‌کند و می‌گوید که از بیان آن‌ها پرهیز کنیم چون زمان محدودی داریم.
خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماندهمه غم رفت و به غیر از غم آن یار نماند
هوش مصنوعی: خانه خالی شد و در محل دل، دیگر کسی نماند؛ تمام غمها رفت و فقط غم آن یار باقی ماند.
گر چه در پای دلم خار جفا بود، دگرگل به دست آمد و در پای دلم خار نماند
هوش مصنوعی: هرچند که در دل من کینه و زخمهایی وجود داشت، اما حالا دیگر خوشبختی و زیبایی به من رسید و دیگر اثری از آن دردها باقی نمانده است.
آن گروهی که به آزار دلم کوشیدندچون برفتند دگر هیچ دلازار نماند
هوش مصنوعی: گروهی که دل مرا آزرده کردند، وقتی از زندگیم رفتند، دیگر هیچ چیزی نتوانست دلم را آزار دهد.
دشمن از غصهٔ من علت بیماری داشتدوستان مژده، که آن ناخوش بیمار نماند
هوش مصنوعی: دشمن به خاطر ناراحتی من دچار مشکل شده است، اما دوستان خوشحال باشید که آن بیمار ناخوش حالتی نخواهد ماند.
چشم من بر سر خاک درش از شوق امشبسیل خونین صفتی ریخت، که دیوار نماند
هوش مصنوعی: چشم من به درگاه او دوخته شده و از شوق، اشکهای خونینی بر زمین ریخته می‌شود، بهطوری که دیگر دیواری باقی نمیماند.
ناله میکردم و گفت: اوحدی، این روزی دوقصه بسیار نگوییم، که بسیار نماند
هوش مصنوعی: من در حال ناله و فریاد بودم که اوحدی گفت: بیخود این روز از دو ماجرا زیاد صحبت نکنیم، چون زمان چندانی باقی نمانده است.