غزل شمارهٔ ۲۸۶
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها شاعر به توصیف زیبایی‌های محبوبش می‌پردازد و احساسات عمیق عشق و درد جدایی را بیان می‌کند. لب‌های محبوب از شکر و پسته توصیف شده‌اند و زلف و چهره‌اش با گل‌های نسترن و لاله تشبیه می‌شوند. چشمان خمار او نشان از خستگی و خواب دارند، گویی که شکار کرده‌اند. دل شاعر از دیدن موی محبوب در کمرش به شدت متاثر می‌شود و او را به دروغگویی متهم می‌کند. همچنین، اشاره می‌کند به کسانی که از زنجیر زلف محبوب رهایی یافته‌اند، اما در واقع عشق حقیقی را نمی‌شناسند. در پایان، شاعر از محبوب می‌خواهد که روزی به دل‌های شکسته‌اش نگاهی بیندازد که به خاطر عشق او دچار درد و رنج شده‌اند.
نقش لب تو از شکر و پسته بسته‌اندزلف و رخت ز نسترن و لاله رسته‌اند
هوش مصنوعی: لب‌های تو همچون شکر و پسته شیرین و دلانگیز است و زلف و زیبایی تو مانند گل‌های نسترن و لاله به زیبایی و طراوت میبالد.
چشمان ناتوان تو، از بس خمار و خوابگویی که از شکار رسیده‌اند و خسته‌اند
هوش مصنوعی: چشمان بیرمق و خستهات به نظر میرسد که به شدت تحت تأثیر خواب و خمار هستند، مثل اینکه از یک سفر شکار بازگشتهاند و از خستگی به خود میپیچند.
دل چون بدید موی میان تو در کمرگفت: این دروغ بین که بر آن راست بسته‌اند
هوش مصنوعی: دل وقتی موهای میانت را در کمرت مشاهده کرد، گفت: این دروغ است که بر آن راست بسته‌اند.
سر در نیاورند ز اغلال در سعیرآنها که از سلاسل زلف تو جسته‌اند
هوش مصنوعی: افرادی که از زنجیرهای موهای تو رها شده‌اند، هرگز در آتش دچار مشکل نخواهند شد.
در حلقه‌ای که عشق رخت نیست فارغنددر رسته‌ای که راه غمت نیست رسته‌اند
هوش مصنوعی: در جمعی که نشانی از عشق وجود ندارد، افراد از یکدیگر بیخبر و بیتوجهاند. همچنین در مسیری که خبری از درد و غم تو نیست، مردم دور شده و بیخبرند.
روزی به پای خویش بیا و نگاه کندلهای ما، که چون سر زلفت شکسته‌اند
هوش مصنوعی: روزی به پاهای خودت بیا و به دل‌های ما نگاه کن؛ آنها مثل تارهای شکسته موهایت هستند.
چون اوحدی به بوی وصال تو عالمیدر خاک و خون ز خفت و خواری نشسته‌اند
هوش مصنوعی: وقتی اوحدی از عطر وصال تو سخن میگوید، تمام جهان در حسرت و درد ناشی از دوری تو در مصیبت و ذلت به سر میبرند.