غزل شمارهٔ ۲۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف تجربه‌ای از سرمستی و عشق می‌پردازد. او از کوی مغان، جایی که نوشیدنی‌های روح‌بخش و شوق‌آور وجود دارد، به باده‌نوشی و شعف می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ می‌خواری طمع به بهشت و حور ندارد و این به نوعی تأکید بر عشق و مستی است. همچنین به زیبایی‌های ظاهری افراد اشاره می‌کند که تنها رنج به همراه دارند و به نوعی از آنها انتقاد می‌کند. او به تلخی و دشواری‌های زندگی و روابط اشاره دارد و در نهایت، از خروج از دایره معمولی زندگی و ورود به دنیای عشق و زیبایی صحبت می‌کند. به طور کلی، این شعر به جستجوی عشق و زیبایی در دنیای پر از رنج و سختی اشاره دارد.
دوشم از کوی مغان دست به دست آوردنداز خرابات سوی صومعه مست آوردند
هوش مصنوعی: باری پیش، از محلهی شرابفروشان، همراه با دوستان به سمت جایی که عبادت میشود، برده شدم و سرمست بودم.
هیچ می‌خواره ندارد طمع حور و بهشتاین بشارت به من باده پرست آوردند
هوش مصنوعی: هیچ مینوشی به دنبال جایگاههای بالایی چون حور و بهشت نیست، بلکه این خوشخبری را که بادهپرستی به دنبال دارد، به من دادهاند.
ساقیانش، ز می عشق چو گردیدم مستبه می دیگرم از نیست به هست آوردند
هوش مصنوعی: شرابنوشانش وقتی که در عشق مست شدم، به من جام دیگر دادند و از عدم به وجود آوردند.
زلف و خال و خط خوبان همه رنجست، آنهااز کجا این همه تشویش به دست آوردند؟
هوش مصنوعی: مو و خال و خط زیبارویان همه باعث رنج و دردند، آنها از کجا این همه دلمشغولی و نگرانی به دست آوردهاند؟
این شگرفان که نگنجند در آفاق از حسندر چنین سینهٔ تنگ از چه نشست آوردند؟
هوش مصنوعی: این موجودات شگفتانگیز که زیبایی آنها در گسترههای وسیع جا نمیشود، چرا در چنین سینهٔ محصور و کوچکی نشسته و آرام گرفتهاند؟
قلب سالوس و ریا را نشکستند درستمگر این قوم که در زلف شکست آوردند
هوش مصنوعی: قلب افراد مکار و ریاکار را به راحتی نمیتوان شکست، مگر اینکه کسانی مانند این جماعت که در پی عشق و زیبایی هستند، به آن دست بزنند و به این افراد اثر بگذارند.
اوحدی را چو ازین دایره دیدند برونزود در حلقهٔ آن زلف چو شست آوردند
هوش مصنوعی: وقتی اوحدی را از این دایره بیرون دیدند، سریعاً او را به حلقهٔ آن زلف (مو) دعوت کردند.