غزل شمارهٔ ۳۰۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره اهمیت داشتن یارت و دوستی در لحظات سخت و دشوار زندگی است. شاعر بیان می‌کند که دوست واقعی کسی است که در سختی‌ها و گرفتاری‌ها کنارت باشد و از تو حمایت کند. او به نقش دعا و همراهی در زمان‌های بلا اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر غمی به سراغت بیاید، باید یار تو را در آغوش بگیرد و آرام کند. همچنین به احترام و محبت در دوستی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در زندگی اگر عده‌ای از تو حمایت نمی‌کنند، نباید نگران باشی، زیرا مهم این است که یار حقیقی، همواره در کنار تو خواهد بود.
یار آن کسی بود که به کارت نگه کندباری نگه کنی، دوسه بارت نگه کند
هوش مصنوعی: یاری کسی است که در زمان نیازت به کمکت بیاید و کمکت کند، نه فقط یک بار، بلکه چندین بار در مواقع مختلف از تو پشتیبانی کند.
گاه دعا به نالهٔ زیرت چو گوش کردروز بلا به گریهٔ زارت نگه کند
هوش مصنوعی: گاهی وقتی که زیر لب دعا میکنی، روزهای سخت و دشوار به گریه و زاریات توجه می‌کند.
روزی اگر ترا به میان در کشد غمیدستی بگیرد و ز کنارت نگه کند
هوش مصنوعی: روزی اگر غم تو را به میان راه بیاورد، این غم دستت را میگیرد و نمیگذارد که از کنارت دور شود.
بار کسی بکش، که ز پای ار بیوفتیباری به اوفتادن بارت نگه کند
هوش مصنوعی: هرگاه باری را به دوش کسی میگذاری، اگر خودت به زمین بیفتی، او به خاطر تو درنگ نخواهد کرد تا بار تو را حفظ کند.
چون مست شد ز بادهٔ اندوه او سرتجامی دو کم دهد، به خمارت نگه کند
هوش مصنوعی: وقتی که او از نوشیدن بادهٔ اندوه سیر شده است، کمی از جام را به تو میدهد و به زیباییات نگاه می‌کند.
از مهر دوستی چه کنی فخر؟ کو ز کبرهر ساعتی به دیدهٔ عارت نگه کند
هوش مصنوعی: دوستی و محبت چه افتخاری دارد؟ هنگامی که کسی به خاطر تکبر و خودبزرگبینی هر لحظه به تو با نگاه تحقیرآمیز مینگرد.
اغیارات ار نگه نکند هیچ باک نیستچون اوحدی بکوش، که یارت نگه کند
هوش مصنوعی: اگر محبوب شما کم لطفی کند، نگران نباشید؛ چون اگر خودتان تلاش کنید، محبوبی دیگر شما را حمایت خواهد کرد.