غزل شمارهٔ ۳۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و زیبایی محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید که محبوبش در یک لحظه می‌تواند بهانه‌های فراوانی برای خود بسازد و حتی اگر بخواهد می‌تواند با یک بوسه، عشق او را به راحتی از دست بدهد. شاعر از زیبایی‌های محبوب صحبت می‌کند و می‌گوید که طره موهای او مانند مشک و عنبر است. او همچنین به احساسات شدید خود نسبت به محبوب اشاره می‌کند و به وصیتش در زمان مرگ اشاره می‌کند که بخواهد قبرش در کنار خاک آستانه محبوبش باشد. شاعر به زندگی پرخطر و دشوار اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش به زلف محبوب بسته است و به او از روی اشتیاق نگاه می‌کند. در آخر به قدرت و زیبایی اشکال و حرکات محبوبش اشاره می‌کند که بر دلش تأثیر می‌گذارد. این شعر عواطف عمیق و زیبایی‌های عشق را به تصویر می‌کشد.
نگار من به یکی لحظه صد بهانه کندوگر به جان طلبم بوسه‌ای رهانه کند
هوش مصنوعی: محبوبم در یک لحظه بهانه‌های زیادی میآورد و اگر جانم را نیز بخواهد، باز هم بوسه‌ای را از من دریغ می‌کند.
به سنگ خویش بریزد ز طره عنبر و مشکهر آنگهی که سر زلف را به شانه کند
هوش مصنوعی: هر بار که کسی موهای خود را شانه میزند، عطری چون مشک و عنبر از برزگ موهایش میریزد.
ز چشم من پس ازین گر چنین رود سیلابدرین دیار کسی را مهل که خانه کند
هوش مصنوعی: پس از این اگر اشکهایم سرازیر شوند و مانند سیل در این سرزمین جاری گردند، از کسی نخواهید که در این جا خانه بسازد.
به وقت مرگ وصیت کنم رفیقی راکه گور من هم از آن خاک آستانه کند
هوش مصنوعی: در لحظهٔ مرگ، آرزو میکنم که دوستی را وصیت کنم که قبر من هم از آن خاکی باشد که در آستانهٔ خانهاش قرار دارد.
به زلف او دلم از بهر خال شد بستهکه مرغ میل به دام از برای دانه کند
هوش مصنوعی: موهای او دل مرا به خاطر زیباییاش اسیر کرده است، مانند پرندهای که برای به دست آوردن دانه، به دام میافتد.
زمانه مایهٔ بیداد بود و طرهٔ اوبدان رسید که بیداد بر زمانه کند
هوش مصنوعی: زمانه دچار ظلم و ستم بود و آنچه که به سر او آمده، بر او اثر گذاشته است، بهگونهای که دیگر ظلم و ستم در زمانه به اوج خود رسیده است.
به شیوه گوشهٔ چشمش چو ناوک اندازدز گوشهٔ جگر اوحدی نشانه کند
هوش مصنوعی: وقتی که او با ناز و گوشه چشمش به کسی نگاه می‌کند، انگار تیرکی از دلش به سوی او پرت میشود و نشانش میدهد.