غزل شمارهٔ ۳۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و تمایلات نویسنده درباره عشق و وفا می‌پردازد. او از کارهایی صحبت می‌کند که اگر امکان‌پذیر باشند، به انتظار وفای خود می‌نشیند. او ایام خوشی را که داشت، به یاد می‌آورد و خود را در مقایسه با سایر موجودات به تأمل می‌نشاند، به‌ویژه در مورد عشق و هجران. همچنین به اشک‌ها و غم‌هایی که ناشی از دوری معشوقش است، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به احساساتی چون شجاعت و قدرت در ابراز عشق نیز پرداخته است.
گر آن کاری که من دانم بر آیدبهل تا در وفا جانم برآید
هوش مصنوعی: اگر کاری که من میدانم انجام شود، بهتر است که تا وقتی که در وفا جانم باقی است، انجامش دهیم.
من آن ایام دولت را چه گویم؟که گوی او به چوگانم برآید
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم از روزهای خوشبختی حرف بزنم؟ زمانی که شرایط به گونهای است که موفقیتها و شانسها از دستم میروند.
کدامین مور باشم من؟ که روزیسخن پیش سلیمانم برآید
هوش مصنوعی: من چه نوع مورچهای هستم که ممکن است روزی با سلیمان سخن بگویم؟
شکار آهویی زان گونه وحشیعجب کز شست و پیکانم برآید!
هوش مصنوعی: عجب است که شکار آهویی با این وحشیگری، از تیر و کمان من فرار کند!
چنان گریم ز هجرانش، که کشتیبه آب چشم گریانم برآید
هوش مصنوعی: به قدری از دوری او ناراحتم و غمگینم که اشکهای من همچون آب دریا، طاقت تحمل نداشته و به overflowing میرسد.
برآرد غنچهٔ مهر آن گیاهیکز اشک همچو بارانم برآید
هوش مصنوعی: محبت و عشق مانند غنچهای است که از دل شکفته میشود و این احساس به گونهای زنده و طبیعی از من میجوشد مانند بارانی که از اشکهایم میبارد.
رسانم اوحدی را دل به کامیلب او گر بدندانم برآید
هوش مصنوعی: میخواهم اوحدی را به کامی برسانم، حتی اگر برای این کار دندانهایش را نیز بیازارم.