غزل شمارهٔ ۳۹۵
هوش مصنوعی: این شعر دعوتی است به توجه و لذت بردن از زیبایی و عشق. شاعر از دل میخواهد که به زیباییهای الهی بنگرد و از غم و حجابهای ظاهری پرهیز کند. او تأکید میکند که برای درک عشق نیازی به دستیابی مستقیم نیست و میتوان از دور به آن عشق و زیبایی نگریست. شاعر همچنین به تأمل در زندگی و دوری از طمع و حرص اشاره میکند و از انسانها میخواهد که با آگاهی و نزدیک به عشق زندگی کنند. در نهایت، او بر اهمیت نگاه عمیق و دلنشین به زیباییهای عالم تأکید دارد.
ای دل، بیا و در رخ آن حور مینگربفگن حجاب ظلمت و در نور مینگر
هوش مصنوعی: ای دل، بیایید و به چهره آن حوری نگاه کن، پردههای تاریکی را کنار بزن و به روشنی نگاه کن.
برخیز و از شراب غمش مست گرد و بازبنشین، در آن دو نرگس مخمور مینگر
هوش مصنوعی: برخیز و از شادی و سرور عشقش سرمست شو و دوباره آرام بگیر، و به آن دو نرگس زیبا و سرمست نگاه کن.
یاری که دل ز دیدن او تازه میشودمستورگو مباش، مستور مینگر
هوش مصنوعی: اگر یاری هست که با دیدنش دل شاد میشود، نباید او را پنهان نگهدارید و همچنان که او را میبینید، باید اجازه دهید که او نیز شما را ببیند.
بر خوان عشق حاجت دست دراز نیستکوته نظر مباش و به منشور مینگر
هوش مصنوعی: برای دستیابی به عشق نیازی به تکلف و خواهش نیست؛ کوتاهفکر نباش و به عمق و زیباییهای عشق بنگر.
وقتی که انگبین وصالش کنند بخشخوی مگس مگیر و چو زنبور مینگر
هوش مصنوعی: زمانی که شیرینی عشقش را به تو میدهند، خود را مانند مگس به آن نچسبان و سعی کن مانند زنبور با دقت و هوشیاری به آن نزدیک شوی.
تنگ شکر به سرد مزاجان بمان و تواز گوشهای چو مردم محرور مینگر
هوش مصنوعی: شکر تلخی بر سردمزاجان میدهد و تو هم از کناری مثل کسی که در گرما عرق کرده به آنها نگاه کن.
همچون سگ حریص مکن قصد گردرانقصاب را ببین و به ساطور مینگر
هوش مصنوعی: همچون سگ حریص، به شکار نروید و به قصاب و سلاح او توجه کنید.
علت حجاب میشود اندر میان خلقدست از طمع بدار و به فغفور مینگر
هوش مصنوعی: حجاب و مانعها سبب میشوند که افراد از یکدیگر دور شوند. برای رهایی از این موانع، از آرزوهای بیاهمیت دست بکش و به عظمت و بزرگی خداوند بنگر.
نزدیک بار اگر ندهندت مجال قرببنشین و همچو اوحدی از دور مینگر
هوش مصنوعی: اگر در نزدیکیات مجال و فرصتی برای نزدیکی به محبوبت فراهم نیست، بهتر است همچون اوحدی، از دور به او بنگری و لذت ببری.