غزل شمارهٔ ۴۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دبیر می‌خواهد که امروز به خاطر حرف‌هایش از او نرنجد و بپذیرد که او در شرایط دشواری گرفتار است. او سالها منتظر بوده تا فرصتی مناسب برای بیان احساساتش پیدا کند. شاعر به زنان بشارت می‌دهد که یکی از آنان با امیر همراه شده است و از دبیر می‌خواهد که پرده بر واقعیت‌های عاطفی‌اش نگذارد. او دلش به یاد یار قدیمش غمگین است و به نوعی با غم و اندوه خود دست و پنجه نرم می‌کند. در نهایت، شاعر متذکر می‌شود که تنها موضوعی که باید به آن بپردازد، عشق دوستانه‌اش است و از چیستی موجودات دیگر در درونش سخنی نمی‌گوید.
هر چه گویم من، ای دبیر، امروزنه به هوشم، ز من مگیر امروز
هوش مصنوعی: هر چه که من امروز میگویم، ای نویسنده، به خاطر عقل و درک من نیست، پس آنچه از من دریافت میکنی، امروز به حساب نیاور.
قلم نیستی به من در کشکه گرفتارم و اسیر امروز
هوش مصنوعی: تو را نمیتوانم بگویم که دست از نوشتن برداری، زیرا امروز در وضعیت سختی هستم و به شدت گرفتار و اسیر مشکلاتم.
سالها در کمین نشستم تادر کمانم کشد چو تیر امروز
هوش مصنوعی: سالها به انتظار نشستم تا زمانی که هدفی در زندگیم نمایان شود و به سوی آن پیش بروم. امروز فرصتی فراهم آمده که بتوانم به آن هدف برسم.
رو بشارت زنان، که گشت یکیبا غلام خود آن امیر امروز
هوش مصنوعی: امروز یک امیر با غلامش همراه شده است، پس به زنان خبر خوش بدهید.
پرده بر من مدر، که نتوان دوختنظر از یار بی‌نظیر امروز
هوش مصنوعی: پرده را از روی من کنار نزن، زیرا نگرانم نتوانم نگاه خود را از یار بی‌نظیر امروز بگردانم.
میل یار قدیم دارد دلتن ازین غصه، گو: بمیر امروز
هوش مصنوعی: دل از غم عشق یار قدیم به شدت ناراحت است و از این وضعیت میگوید: امروز دیگر تحمل ندارد و بهتر است که بمیرم.
اوحدی، جز حدیث دوست مگویکه جزو نیست در ضمیر امروز
هوش مصنوعی: حرفی جز از دوست نزن، چرا که هیچ چیز دیگری در دل امروز وجود ندارد.