غزل شمارهٔ ۴۱۵

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات شاعر درباره عشق و نرسیدن به محبوب می‌پردازد. شاعر از دردهای دل خود می‌گوید که هنوز درمان نشده‌اند و به بیگانه شدن از دیگران به خاطر عشق می‌پردازد. او می‌بیند که ماجرای عشقش در دل دیگران شناخته شده، اما خود هنوز به کسی نگفته است. در ادامه، شاعر به انتظار و آرزوی وصال محبوبش اشاره می‌کند، اما می‌گوید دعاهایش مستجاب نشده و در حسرت آن عشق است. همچنین، او به زیبایی محبوب و بوی خوش او که از نسیم می‌آید اشاره می‌کند و در نهایت می‌گوید دلش برای محبوبش مشتاق است، اما ناپدید شده و باز نمی‌گردد. شاعر از اوحدی می‌خواهد که حال دلش را نپرسد چون دل دیگر برایش برنگشته است.