غزل شمارهٔ ۴۴۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و تمنای وصال است. شاعر در آن به زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند و از بی‌خبری و نادانی خود در برابر جمال او سخن می‌گوید. او از محبوب می‌خواهد که در آینهٔ دلش ننگرد و خود را مبتلا به عشق نکند. شاعر با اشاره به داستان عشق و مستی، از محبوب خواسته که او را به یاد آورد و بیگانگی را از رابطه‌شان دور کند. در پایان، شاعر به حالت گدایی و نیازش به محبوب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که نگاهی به گدای عشقش داشته باشد. شعر به زیبایی احوالات عاشق و ارتباط عمیق او با محبوبش را به تصویر می‌کشد.
گر بنگری در آینه روزی صفای خویشای بس که بی‌خبر بدوی در قفای خویش
هوش مصنوعی: اگر روزی در آینه به خودت نگاه کنی، متوجه میشوی که چقدر از واقعیات خودت بی‌خبر هستی و در پی چیزهایی هستی که در واقع دیگران نسبت به تو میبینند.
ما را زبان ز وصف و ثنای تو کند شددم در کشیم، تا تو بگویی ثنای خویش
هوش مصنوعی: ما زبانمان از توصیف و ستایش تو باز مانده و بیصدا شده است. بنابراین ما در سکوت و انتظار هستیم تا تو خود از بزرگواریت و صفات نیکویت سخن بگویی.
منگر در آب و آینه زنهار! بعد ازینتا نازنین دلت نشود مبتلای خویش
هوش مصنوعی: به در آب و آینه نگاه نکن! از این لحظه به بعد مبادا دل نازنینت به عشق خودت گرفتار شود.
معذور دار، اگر قمرت گفته‌ام، که منمستم، حدیث مست نباشد بجای خویش
هوش مصنوعی: اجازه بده عذرخواهی کنم اگر دربارهی تو چیزی گفته‌ام، زیرا حال من خوب نیست و صحبت دربارهی مستی در جای خودش نیست.
ما را تویی ز هر دو جهان خویش و آشنابیگانگی چنین مکن، ای آشنای خویش
هوش مصنوعی: تو به ما از هر دو جهان نزدیک و آشنا هستی، اما اینگونه ما را غریب و بیگانه نکن، ای کسی که با ما آشنا هستی.
یک روز پیرهن ز فراقت قبا کنموانگه به قاصدان تو بخشم قبای خویش
هوش مصنوعی: یک روز برای یاد تو لباس خود را ترک میکنم و سپس لباس خود را به پیامآورانت میسپارم.
چون گشت اوحدی ز دل و جان گدای توای محتشم، نگاه کن اندر گدای خویش
هوش مصنوعی: وقتی اوحدی بهطور کامل عاشق و دلبستهی تو شده است، ای بزرگوار، به گدای خودت نگاه کن.