غزل شمارهٔ ۴۴۵
هوش مصنوعی: این متن شعری از یک مرد است که از حالتی درونی و سردرگم صحبت می‌کند. او به عشقش می‌بالد و از خود و دلی که به خاطر همین عشق آسیب دیده، انتقاد می‌کند. او به این نتیجه می‌رسد که با وجود تلاش برای کمک به دیگران و درمان آن‌ها، اکنون خودش به مشکلات روحی دچار شده است. شاعر به سرزنش خود می‌پردازد به خاطر این که تا به حال نتوانسته در جایگاه واقعی خود قرار بگیرد و احساس می‌کند که نیازی به بیان احساساتش ندارد و باید آن‌ها را از طریق ارسال دعایی به معشوقش منتقل کند. او همچنین اشاره می‌کند که اگرچه ممکن است کشیده شود اما باید به خاطر عشقش تحمل کند. در انتها، به نکته‌ای اشاره می‌کند که برای رسیدن به عشق واقعی، باید خود را فراموش کند.
مردی به هوش بودم و خاطر بجای خویشناگاه در کمند تو رفتم به پای خویش
هوش مصنوعی: مردی باهوش بودم و به طور ناگهانی در دام تو افتادم و به دنبال خودم رفتم.
صدبار گفته‌ام دل خود را بدین هوس:کای دل به قتل خویشتنی رهنمای خویش
هوش مصنوعی: بارها به دل خود گفته‌ام که ای دل، این آرزو به خودت آسیب میزند.
وقتی علاج مردم بیمار کردمیاکنون چنان شدم که ندانم دوای خویش
هوش مصنوعی: زمانی که به درمان مردم بیمار پرداختم، اکنون به حالت و وضعیتی رسیدهام که نمیدانم چه چیزی برای خودم دارویی است.
باشد بجای خویش اگرم سرزنش کنیتا پیش ازین چرا ننشستم بجای خویش؟
هوش مصنوعی: اگر تو از من انتقاد کنی و مرا به خاطر اینکه در جایگاه خود ننشستهام سرزنش کنی، بگذار باشد؛ اما چرا قبلاً این کار را نکردی؟
پیش تو نیست روی سخن گفتنم، مگربر دست قاصدی بفرستم دعای خویش
هوش مصنوعی: وقتی پیش تو هستم، نمیتوانم به راحتی حرف بزنم، فقط میتوانم دعای خود را از طریق یک پیامرسان به تو برسانم.
گو: بوسه‌ای بده، لبت ار می‌کشد مراباری گرفته باشم ازو خون بهای خویش
هوش مصنوعی: بگو که یک بوسه به من بده، اگر لبهای تو مرا به خود جلب می‌کند، پس من باید از او (هستی یا عشق) بهایی برای خودم بپردازم.
ای اوحدی، چو همت او بر هلاک تستشرط آن بود که سعی کنی در فنای خویش
هوش مصنوعی: ای اوحدی، وقتی عزم او برای نابودی تو وجود دارد، باید تلاش کنی تا خود را نابود کنی.