غزل شمارهٔ ۴۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و زیبایی معشوق خود می‌پردازد. او خود را بنده و دلبسته‌ی صورت پاک و رفتار لطیف معشوق می‌داند و نور چهره‌اش را به خورشید تشبیه می‌کند. شاعر به حالت دل آشفته خود اشاره کرده و می‌گوید که زیبایی خال معشوق دلش را مشغول کرده است. او در کوی محبوب از دور و نزدیک، خود را خاک پای او می‌داند و حسرت دیدارش را می‌خورد. عشق و زیبایی زلف معشوق برای شاعر درد و شوق به ارمغان آورده و او به دنبال رسیدن به غبار دامن معشوق است. در نهایت، شاعر خود را در بند عشق و افتادگی در برابر معشوق احساس می‌کند.
ماهرویا، عاشق آن صورت پاک توامبندهٔ قد خوش و رفتار چالاک توام
هوش مصنوعی: من عاشق چهره زیبا و پاک تو هستم و به خاطر قامت دلنشین و رفتار柔ای تو به تو وابستهام.
قرص خورشیدی، که چون بر رویت اندازم نظرروشنایی باز می‌دارد ز ادراک توام
هوش مصنوعی: وقتی به چهرهات نگاه میکنم، مثل اینکه یک قرص خورشید را مشاهده کردهام که روشنی و درخشش را به وجود میآورد و من را از درک زیباییات پر می‌کند.
فارغ از حال دل آشفتهٔ‌زار منیفتنهٔ خال رخ خوب طربناک توام
هوش مصنوعی: غرق در آرامش حال دل بیقرار من هستی، ای زیبا، تو خودت باعث شورو حالی در زندگیام شدهای.
بر سر کوی تمنای تو از نزدیک و دورهر کسی را آبرویی هست و من خاک توام
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به عشق و علاقهاش به معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که در نزدیکی و دوری از مکان محبوبش، همه افراد دارای احترام و آبرو هستند، اما او خود را به عنوان خاک پای محبوبش می‌داند و از حقارت و تواضعش سخن می‌گوید. این نشاندهنده فداکاری و ارادت عمیق او به معشوق است.
مار زلفت بر دلم هر لحظه نیشی می‌زندشربتی بفرست از آن لعل چو تریاک توام
هوش مصنوعی: موهای تو هر لحظه بر دلم زخم میزند، پس از آن لعل (مروارید یا سنگ قیمتی) که مانند تریاک مرا بیهوش کند، یک شربت بفرست.
سرمه سازم دیدهای پاک بین خویش راگر به دست آید غبار دامن پاک توام
هوش مصنوعی: اگر بتوانم، چشمان پاک خود را با سرمه زینت میبخشم، حتی اگر این کار به قیمت آلودگی دامن پاک تو تمام شود.
اوحدی را در کمند آور، چو صیدی میکنیورنه من خود روز و شب دربند فتراک توام
هوش مصنوعی: اوحدی را در دام خود بگیر، مثل صیدی که به دام میآوردی، وگرنه من خود هر روز و شب در دام تو هستم.