غزل شمارهٔ ۴۷۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر در شهر به خود را در قید و بند معشوق می‌بیند و به زیبایی‌های او، همچون قامت بلند و لب‌های شیرینش، اشاره می‌کند. او از درد جدایی رنج می‌برد و از طرف دیگر، نیاز شدیدش به عشق و توجه معشوق را ابراز می‌کند. شاعر به سرمایی و آتش درون خود اشاره کرده و به معشوق می‌گوید که اگر می‌خواهد، می‌تواند او را درمان کند؛ در غیر این صورت، او نمی‌تواند از این عشق فاصله بگیرد. در نهایت، وی از دوستانش می‌خواهد که بروند زیرا او نمی‌تواند دوری از معشوق را تحمل کند.
من درین شهر پای بند توامعاشق قامت بلند توام
هوش مصنوعی: در این شهر به خاطر تو وابستهام و عاشق هر جلوه و زیباییات هستم.
مردهٔ آن دهان چون پستهکشتهٔ آن لب چو قند توام
هوش مصنوعی: کسی که از دهان تو بینصیب است، مثل پستهای مرده است و من که از لب‌های تو دورم، مانند قندی هستم که شکسته شده است.
می‌دوانی و می‌کشی زارمچون بدیدی که در کمند توام
هوش مصنوعی: تو مرا در حالت نزار و رنج دیدهای و در همین حال به تعقیب و پیگیری من ادامه میدهی، چون متوجه شدهای که در دام تو گرفتار آمدهام.
ای هلاک دلم پسندیدهدولتی باشد از پسند توام
هوش مصنوعی: ای محبوب من، اگر دل من به آن حلاوت و قدرتی که از تو بر میخیزد، گرفتار شود، این قدرت و زیبایی را دوست دارم.
گذری می‌کن، ار طبیب منیآتشی می‌نه، ار سپند توام
هوش مصنوعی: اگر تو پزشک من هستی، من نیاز دارم که در مسیرم آتشی روشن کنی و اگر تو به من انرژی میدهی، پس در کنار من باشید.
گو: رفیقان سفر کنند که مننتوانم، که پای بند توام
هوش مصنوعی: بگو: دوستان میتوانند سفر کنند، اما من نمیتوانم بروم، زیرا به تو وابستهام.
ز اوحدی باز پرس حال، که منتا چه غایت نیازمند توام؟
هوش مصنوعی: از اوحدی حال مرا بپرس، زیرا من تا چه اندازه به تو نیازمند هستم.