غزل شمارهٔ ۵۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد زخم‌های عاطفی‌ای می‌افتد که از یک عشق نافرجام بر دلش نشسته است. او اشاره می‌کند که در ابتدا، عشقش را مانند گلی زیبا در باغ عشق تصور می‌کرده، اما اکنون احساس می‌کند که آن عشق بیشتر به خار تبدیل شده است. او به یاد یاری می‌افتد که با وجود درد و رنج‌هایی که برایش کشیده، او نیز دچار ناامیدی شده و واقعیت را بهتر از آنچه که فکر می‌کرده می‌بیند. شاعر به رد پای عشق و خاطرات گویای آن اشاره دارد که به‌جای آرامش، تنها درد و غم را برایش به ارمغان آورده است. در نهایت، او از مشکلاتی که عشق براش به وجود آورده سخن می‌گوید و از آنچه در قلبش نقش بسته است، با desolation یاد می‌کند.
آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودمشد خار دلم، گر چه گل انگاشته بودم
هوش مصنوعی: آن دانهای که در باغ محبت و وفا کاشته بودم، به دلی پر از خار و غم تبدیل شده است، اگرچه من آن را گل تصور کرده بودم.
خون جگرم خورد و بلای دل من شدیاری که به خون جگرش داشته بودم
هوش مصنوعی: عزیز جانم که همیشه برایش زحمت کشیدم و با دل آزرده و رنجور بودم، اکنون برای من درد و غم ایجاد کرده است.
پنداشتم آن یار به جز مهر نورزداو خود به جز آنست که پنداشته بودم
هوش مصنوعی: فکر میکردم آن معشوق تنها به خاطر محبت به من توجه نمیکند، اما او واقعاً بیشتر از آن چیزی است که من تصور میکردم.
گستاخ منش کرده‌ام، اکنون چه توان کرد؟من بدروم آن تخم که خود کاشته بودم
هوش مصنوعی: من امروز به خاطر شجاعت زیادم در انجام کارهایی که شاید نباید میکردم، وضعیت سختی پیدا کرده‌ام. حالا نمیدانم چه باید کرد، چون من خودم با کاشتن این تخم بد، به این وضع دچار شدم.
چاهی که هوس بر گذرم کند ز سوداشاید که درافتم، که نینباشته بودم
هوش مصنوعی: چاهی که آرزو می‌کند بر سر راهم قرار بگیرد، شاید باعث شود که به درون آن بیفتم، چرا که من هیچگاه آماده این سقوط نبودهام.
هر حرفی از آن دیدم و خطیست به خونمبر لوح دل آن نقش که بنگاشته بودم
هوش مصنوعی: هر کلمهای که از او شنیدم، مانند خطی بر دل من ثبت شده است، چون با خونم آن را نوشتهام.
سیلاب فراق آمد و نگذاشت که باشداز اوحدی آن مایه که بگذاشته بودم
هوش مصنوعی: با فرا رسیدن دوری، آنچه را که از اوحدی باقی مانده بود، به کلی از بین برد.