غزل شمارهٔ ۵۲۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و شوق شاعر به محبوبش است. او از چنان عشقی سخن می‌گوید که به جان خریده و ارزشمندتر از هر چیز دیگر برای اوست. شاعر احساسات عمیق و درد فراق را بیان می‌کند و به تفاوت خود با دیگران اشاره می‌کند که به جای خاک بر سر، خاک محبوب را به دیده می‌ساید. او همچنین به هشدار پدر در مورد وفای عاشقانه و تلخی فراق اشاره می‌کند و می‌گوید که تجربه‌های خود را در این زمینه دارد. در نهایت، شاعر ناله‌ی خود را به زمین و آسمان می‌رساند و به غم خود از فراق محبوبش اعتراف می‌کند.
صنمی که مهر او را ز جهان گزیده دارمبه زرش کجا فروشم؟ که به جان خریده دارم
هوش مصنوعی: محبوبی را که عشق او را از دنیای مادی فراتر میبرد و ارزش آن را به وجودم بخشیدهاست، چگونه میتوانم به کالایی مادی و ناچیز بفروشم؟ چرا که این عشق را چون جان خود خریدهام.
دگران نهند خاک در او چو تاج بر سرنه چو من که خاک آن در ز برای دیده دارم
هوش مصنوعی: دیگران به او خاک میگذارند مانند تاجی بر سر، اما من مثل آنها نیستم که خاک را از روی دیدهام دارم.
من دل رمیده حیران شده زان جمال و آنگهتو در آن گمان که: من خود دل آرمیده دارم
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی تو شگفتزده و آشفتگیاش حیران شده است، اما تو فکر میکنی که من خودم دلی آرام و بیخیال دارم.
مکن، ای پسر، ز خوبان طلب وفا به جانتکه من این حدیث روز ز پدر شنیده دارم
هوش مصنوعی: ای پسر، از خوبان انتظار وفاداری نداشته باش، چون من این سخن را از پدرم آموختهام.
به فسانه دوش گفتی که: فراق تلخ باشدصفتش بمن چه گویی؟ که بسی چشیده دارم
هوش مصنوعی: دیروز به من گفتی که جدایی بسیار تلخ است، حالا به من بگو، من چه باکی دارم؟ که من تجربه‌های زیادی از این جدایی داشتهام.
خبرم ز مرگ دادند که: چون بود؟ گر آن همبه فراق دوست ماند، چه خبر؟ که دیده دارم
هوش مصنوعی: خبر مرگ به من رسید و پرسیدند که حالش چگونه است؟ اگر این مرگ هم به خاطر دوری از دوست باشد، چه خبر از حال من که هنوز زندهام و این درد را میکشم؟
نه عجب که نالهٔ من برسد به گوش آن مهکه چو اوحدی فغانی به فلک رسیده دارم
هوش مصنوعی: تعجبی ندارد که نالههای من به گوش آن معشوق برسد، زیرا من هم مانند اوحدی، فغان و فریادهایی دارم که به آسمان میرسد.